ఒక అందమైన గ్రామంలో మల్లిక అనే యువతి నివసించేది. ఆమె చాలా తెలివైనది మరియు మంచి మనసున్నది. ఆమె జ్ఞానం ఆమె ప్రవర్తనలో స్పష్టంగా కనిపించేది. ఒకరోజు, ఆ గ్రామంలోని ఒక పెద్ద వ్యాపారి మల్లిక తెలివితేటలకు ముగ్ధుడై, ఆమెకు ఒక విలువైన వజ్రాల హారాన్ని బహుమతిగా ఇవ్వాలనుకున్నాడు. ఆ హారాన్ని చూసి గ్రామస్తులందరూ ఆశ్చర్యపోయారు. 'మల్లిక, ఈ హారం నీకు ఎంత గొప్ప సౌకర్యాన్ని ఇస్తుందో చూడు! ఇది నీ జీవితాన్నే మార్చేస్తుంది!' అని అందరూ అనుకున్నారు.
కానీ మల్లిక ఆ వజ్రాల హారాన్ని చూసి అస్సలు ఆశపడలేదు. ఆమె చిరునవ్వుతో ఇలా అంది, 'అయ్యా, ఈ వజ్రాల మెరుపు తాత్కాలికం. కానీ ఇతరులకు సహాయం చేయడం వల్ల కలిగే తృప్తి శాశ్వతం. ఈ హారం కంటే, మన గ్రామంలోని పేద పిల్లల చదువు కోసం ఈ డబ్బును ఉపయోగించడం వల్ల వచ్చే ఆనందమే నాకు మిన్న.' మల్లిక మాటలు అందరినీ ఆలోచింపజేశాయి. ఆమె తన జ్ఞానంతో చిన్నపాటి భౌతిక సుఖాల కంటే గొప్ప లక్ష్యాల వైపు చూస్తుందని అందరికీ అర్థమైంది.
