ஒரு அழகான கிராமத்தில் மல்லிகா என்ற ஒரு பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவள் மிகவும் அறிவாளி மற்றும் அமைதியானவள். அவளது அறிவு அவளது குணத்தோடு இணைந்து, அவளை மற்றவர்களுக்கு உதவும் ஒரு சிறந்த மனிதராக மாற்றியிருந்தது. ஒருமுறை, அந்த ஊரின் மிகப்பெரிய வணிகர் ஒருவர், மல்லிகாவிற்கு ஒரு விலை உயர்ந்த வைர நகையை பரிசாக வழங்க முன்வந்தார். அந்த நகையைப் பார்த்ததும் ஊர் மக்கள் அனைவரும் ஆச்சரியப்பட்டனர். 'மல்லிகா, இதைப் பார்த்தால் நீ எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருப்பாய்! இதை நீயே வைத்துக் கொண்டால் எவ்வளவு வசதியாக இருக்கும்!' என்று சிலர் பேசிக்கொண்டனர்.
ஆனால் மல்லிகா அந்த நகையைப் பார்த்து ஒரு கணம் கூட ஆசைப்படவில்லை. அவள் மென்மையாகப் புன்னகைத்துவிட்டு, 'ஐயா, இந்த நகையின் அழகு தற்காலிகமானது. ஆனால், ஒருவருக்குத் தேவையான உதவியைச் செய்து, அவர்களின் முகத்தில் காணும் புன்னகை தரும் மகிழ்ச்சி நிரந்தரமானது. இந்த நகையை விட, ஒரு ஏழை மாணவியின் கல்விக்கு உதவும் பணத்தால் கிடைக்கும் திருப்தியே எனக்குப் பெரியது' என்று கூறினாள். மல்லிகாவின் இந்தத் தெளிவான முடிவு, அவளது அறிவும் உயர்ந்த குணமும் எவ்வளவு ஆழமானது என்பதை அனைவருக்கும் உணர்த்தியது. அவள் ஆடம்பரமான பொருள்களைத் தேடவில்லை, மாறாகத் தனது அறிவால் பிறருக்குப் பயனுள்ள வாழ்க்கையைத் தேடினாள்.
