ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മല്ലിക എന്നൊരു പെൺകുട്ടി താമസിച്ചിരുന്നു. അവൾ ബുദ്ധിമതിയും എന്നാൽ വളരെ വിനയമുള്ളവളുമായിരുന്നു. അവളുടെ അറിവ് അവളുടെ സ്വഭാവത്തോട് ചേർന്ന് നിൽക്കുന്നതുകൊണ്ട് എല്ലാവർക്കും അവളంటే വലിയ ബഹുമാനമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, ഗ്രാമത്തിലെ വലിയൊരു വ്യാപാരി മല്ലികയുടെ വിവേകത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായി അവൾക്ക് തിളങ്ങുന്ന ഒരു വജ്രമാല സമ്മാനമായി നൽകാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ആ മാല കണ്ടപ്പോൾ ഗ്രാമവാസികൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. 'മല്ലികയ്ക്ക് ഇത് എത്രയോ സന്തോഷം നൽകും! ഇത് വെച്ചാൽ അവൾക്ക് വലിയ ഐശ്വര്യം ലഭിക്കും!' എന്ന് അവർ പരസ്പരം പറഞ്ഞു.
എന്നാൽ മല്ലിക ആ മാല കണ്ടപ്പോൾ ഒട്ടും ആഗ്രഹിച്ചില്ല. അവൾ ശാന്തമായി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, 'ஐயா, ഈ വജ്രത്തിന്റെ തിളക്കം കുറച്ചു കാലം മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ. എന്നാൽ മറ്റുള്ളവർക്ക് ഉപകാരപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന സന്തോഷം എന്നും നിലനിൽക്കും. ഈ മാലയേക്കാൾ ഉപരിയായി, നമ്മുടെ ഗ്രാമത്തിലെ കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനായി ഈ പണം ഉപയോഗിക്കുന്നതിലാണ് എനിക്ക് യഥാർത്ഥ സംതൃപ്തി.' മല്ലികയുടെ ഈ വാക്കുകൾ എല്ലാവരെയും ചിന്തിപ്പിച്ചു. ഭൗതികമായ ആഡംബരങ്ങളേക്കാൾ ഉപരിയായി, തന്റെ അറിവും നന്മയും കൊണ്ട് മറ്റുള്ളവർക്ക് പ്രകാശം നൽകാനാണ് അവൾ ആഗ്രഹിച്ചത്.
