ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ మరియు విక్రమ్ అనే ఇద్దరు స్నేహితులు ఉండేవారు. అర్జున్ చాలా ప్రతిభావంతుడు, కానీ అతను ఎప్పుడూ చాలా వినయంగా ఉండేవాడు. విక్రమ్ మాత్రం ఎప్పుడూ తనే గొప్పవాడినని అందరి ముందు గొప్పలు చెప్పుకుంటూ ఉండేవాడు.
ఒకసారి ఆ గ్రామంలో ఒక చిత్రలేఖన పోటీ జరిగింది. అర్జున్ ఒక అందమైన ప్రకృతి దృశ్యాన్ని గీశాడు. విక్రమ్ ఒక వీరుడి చిత్రాన్ని గీశాడు. పోటీ పూర్తయిన వెంటనే విక్రమ్ గట్టిగా అరుస్తూ, "నా చిత్రం చూడండి! నా అంత గొప్ప చిత్రకారుడు ఈ ఊరిలో ఎవరూ లేరు! నేనే గొప్పవాడిని!" అని ప్రగల్భాలు పలికాడు. కానీ అర్జున్ మాత్రం ఏమీ మాట్లాడకుండా ప్రశాంతంగా ఉన్నాడు.
విజేతను ప్రకటించినప్పుడు, అర్జున్ విజేతగా నిలిచాడు. విక్రమ్ కోపంతో, "ఇది అన్యాయం! నేనే గొప్పవాడిని!" అని వాదించాడు.
అప్పుడు గ్రామంలోని ఒక పెద్దాయన ఇలా అన్నాడు, "విక్రమ్, పెద్ద చెట్లు పండ్లు కాసినప్పుడు కిందకు వంగుతాయి. కానీ చిన్న పిచ్చి మొక్కలు మాత్రం ఎత్తుగా కనిపించాలని ప్రయత్నిస్తాయి. అర్జున్ తన ప్రతిభతో పాటు వినయాన్ని కూడా ప్రదర్శించాడు, అందుకే అతను నిజమైన విజేత అయ్యాడు."
తన్ను తాను పొగుడుకోవడం గొప్పతనం కాదని, వినయమే నిజమైన గొప్పతనం అని విక్రమ్ ఆ రోజు తెలుసుకున్నాడు.
