ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் விமல் என்று இரண்டு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். கதிர் மிகவும் திறமையானவன், ஆனால் எப்போதும் அமைதியாக இருப்பான். விமல் எப்போதுமே தான் தான் சிறந்தவன் என்று மற்றவர்களிடம் பெருமையாகப் பேசிக்கொண்டே இருப்பான்.
ஒருமுறை கிராமத்தில் ஒரு பெரிய ஓவியப் போட்டி நடந்தது. கதிர் ஒரு அழகான இயற்கை காட்சியை வரைந்தான். விமல் ஒரு பெரிய வீரனை வரைந்தான். போட்டி முடிந்ததும், விமல் ஓடி வந்து, "பாருங்கள்! நான் வரைந்த ஓவியம் எவ்வளவு பிரம்மாண்டமாக இருக்கிறது! என்னை விடச் சிறந்த ஓவியன் இந்த ஊரிலேயே இல்லை!" என்று கத்திக் கொண்டே இருந்தான். ஆனால் கதிர் மட்டும் அமைதியாக இருந்தான்.
முடிவுகள் அறிவிக்கப்பட்ட போது, கதிரே வெற்றி பெற்றான். விமல் கோபமடைந்து, "இது முறையல்ல! நான் தான் சிறந்தவன்!" என்று புலம்பினான். அப்போது ஊர் பெரியவர் ஒருவர் சொன்னார், "விமல், ஒரு பெரிய மரம் எவ்வளவு பழங்கள் தருகிறதோ, அவ்வளவு தாழ்வாகத் தன் கிளைகளைக் குனிந்து வைத்திருக்கும். ஆனால் ஒரு சிறிய புதர் செடி மட்டும் உயரமாகத் தெரிய முயற்சிக்கும். கதிர் தன் திறமையை விடத் தன் பணிவை அதிகம் காட்டினான். அதனால்தான் அவன் உண்மையான வெற்றியாளன்."
விமல் அன்று தன் தவறை உணர்ந்தான். தன்னைத் தானே உயர்த்திப் பேசுவது பெருமை அல்ல, பணிவே உண்மையான பெருமை என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான்.
