ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಮತ್ತು ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದರು. ಅಜಯ್ ತುಂಬಾ ಪ್ರತಿಭಾವಂತನಾಗಿದ್ದರೂ ಬಹಳ ವಿನಯವಂತನಾಗಿದ್ದನು. ಆದರೆ ವಿಕ್ರಮ್ ಯಾವಾಗಲೂ ತಾನು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಎಂದು ಬಡಬಡಿಸುತ್ತಾ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಮ್ಮೆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಚಿತ್ರಕಲೆ ಸ್ಪರ್ಧೆ ನಡೆಯಿತು. ಅಜಯ್ ಸುಂದರವಾದ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ಒಬ್ಬ ವೀರನ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದನು. ಸ್ಪರ್ಧೆ ಮುಗಿದ ತಕ್ಷಣ ವಿಕ್ರಮ್ ಓಡಿ ಬಂದು, "ನನ್ನ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿ! ನನ್ನಷ್ಟು ಕಲೆ ಇರುವವರು ಈ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ! ನಾನು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡವನು!" ಎಂದು ಕೂಗಾಡತೊಡಗಿದನು. ಆದರೆ ಅಜಯ್ ಮಾತ್ರ ಸುಮ್ಮನೆ ಇದ್ದನು.
ಫಲಿತಾಂಶ ಬಂದಾಗ ಅಜಯ್ ವಿಜಯী ಆದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ, "ಇದು ಸರಿಯಲ್ಲ! ನಾನು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ!" ಎಂದು ಕಿರುಚಿದನು. ಆಗ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರು ಹೇಳಿದರು, "ವಿಕ್ರಮ್, ದೊಡ್ಡ ಮರಗಳು ಹಣ್ಣುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದಾಗ ಅದರ ಕೊಂಬೆಗಳು ಕೆಳಕ್ಕೆ ಬಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಸಣ್ಣ ಪೊದೆಗಳು ಮಾತ್ರ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತವೆ. ಅಜಯ್ ತನ್ನ ಪ್ರತಿಭೆಯ ಜೊತೆಗೆ ವಿನಯವನ್ನೂ ಹೊಂದಿದ್ದನು, ಅದಕ್ಕೇ ಅವನು ನಿಜವಾದ ವಿಜೇತ."
ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಹೊಗಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯಲ್ಲ, ವಿನಯವೇ ನಿಜವಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ ಎಂದು ವಿಕ್ರಮ್ ಅಂದು ಅರಿತನು.
