ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നും വിക്രം എന്നും പേരുള്ള രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അർജുൻ വളരെ കഴിവുള്ളവനായിരുന്നു, എന്നാൽ അവൻ എപ്പോഴും വിനയമുള്ളവനായിരുന്നു. എന്നാൽ വിക്രം എപ്പോഴും താൻ മറ്റുള്ളവരേക്കാൾ വലിയവനാണെന്ന് ലോകത്തോട് വിളിച്ചുപറയുന്നവനായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ ഗ്രാമത്തിൽ ഒരു വലിയ ചിത്രരചനാ മത്സരം നടന്നു. അർജുൻ മനോഹരമായ ഒരു പ്രകൃതിദൃശ്യം വരച്ചു. വിക്രം ഒരു വീരനായകനെ വരച്ചു. മത്സരം കഴിഞ്ഞ ഉടനെ വിക്രം ഓടിവന്ന് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു, "എന്റെ ചിത്രം നോക്കൂ! ഇതിലും മികച്ചത് മറ്റാരുടേതുമില്ല! ഞാൻ തന്നെയാണ് ഈ ഗ്രാമത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ കലാകാരൻ!"
എന്നാൽ അർജുൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ശാന്തനായി ഇരുന്നു. വിജയിയെ പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോൾ അർജുനായിരുന്നു ഒന്നാമൻ. വിക്രം ദേഷ്യപ്പെട്ടു, "ഇത് ശരിയല്ല! ഞാൻ തന്നെയാണ് മികച്ചവൻ!" എന്ന് അവൻ നിലവിളിച്ചു.
അപ്പോൾ ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു മുതിർന്ന മനുഷ്യൻ വിക്രമിനോട് പറഞ്ഞു, "വിക്രം, ആ വലിയ മരങ്ങളെ നോക്കൂ. അവ നിറയെ ഫലങ്ങൾ കായ്ക്കുമ്പോൾ ശാഖകൾ താഴേക്ക് കുനിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. എന്നാൽ ചെറിയ ചെടികളാണോ അതിന്റെ നേരെ മുകളിലേക്ക് നിൽക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്? അർജുൻ തന്റെ കഴിവ് കാണിച്ചപ്പോൾ വിനയവും കാണിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് അവൻ യഥാർത്ഥ വിജയിയായത്."
താൻ സ്വയം പുകഴ്ത്തുന്നത് തന്റെ വില കുറയ്ക്കുമെന്നും, വിനയമാണ് യഥാർത്ഥ മഹത്വമെന്നും വിക്രം അന്ന് മനസ്സിലാക്കി.
