ఒక అందమైన సముద్ర తీర గ్రామంలో ఆర్యన్ అనే బాలుడు తన తాతయ్యతో కలిసి నివసించేవాడు. ఆ గ్రామంలో రాఘవయ్య అనే వృద్ధుడు ఉండేవారు. ఆయన చాలా మంచివారు. 'సముద్రపు అలలు ఎంత మారినా తీరం మారదు, రాఘవయ్య గుణం కూడా అంతే స్థిరమైనది' అని గ్రామస్తులు అనేవారు.
ఒకసారి ఆ గ్రామంలో తీవ్రమైన కరువు వచ్చింది. నీరు, ఆహారం దొరకక ప్రజలు ఒకరితో ఒకరు గొడవ పడటం మొదలుపెట్టారు. స్వార్థం పెరిగిపోయి, పాత మిత్రుల మధ్య కూడా విభేదాలు వచ్చాయి. అందరూ తమ స్వభావాన్ని మార్చుకున్నారు. ఇది చూసి ఆర్యన్ చాలా బాధపడ్డాడు.
కానీ రాఘవయ్య మాత్రం మారలేదు. తన దగ్గర ఉన్న కొద్దిపాటి ఆహారాన్ని కూడా ఇతరులకు పంచుతూ అందరికీ సహాయం చేశారు. కష్టకాలంలో అందరూ తమ విలువలను మర్చిపోతున్నా, ఆయన మాత్రం తన దయను, నిజాయితీని వదులుకోలేదు. ఆర్యన్ అడిగాడు, 'తాతయ్యా, అందరూ మారిపోతున్నప్పుడు మీరు ఎందుకు మారడం లేదు?' రాఘవయ్య నవ్వుతూ, 'నాయనా, అలలు ఎంత గట్టిగా కొట్టినా తీరం ఎలాగైతే అచంచలంగా ఉంటుందో, గొప్ప మనుషుల గుణం కూడా అలాగే ఉంటుంది' అని చెప్పారు.
కాలం గడిచింది, ఆర్యన్ పెద్దవాడయ్యాడు. లోకంలో చాలామంది డబ్బు కోసం, అధికారం కోసం తమ నైతికతను మార్చుకోవడం అతను చూశాడు. కానీ రాఘవయ్య చెప్పిన మాటలు అతనికి ఎప్పుడూ గుర్తుంటాయి. జీవితంలో ఎన్ని ఒడిదుడుకులు ఎదురైనా, ఒక తీరంలా తన మంచి గుణాలను కాపాడుకోవాలని ఆర్యన్ నిర్ణయించుకున్నాడు.
