ஒரு அழகான கடற்கரை கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வாழ்ந்து வந்தான். அந்த ஊரில் பெரியவர் மாணிக்கம் மிகவும் புகழ்பெற்றவர். அவர் ஒருமுறை கொடுத்த வாக்கைக் காப்பாற்றத் தன் வாழ்நாள் சேமிப்பையே கொடுத்தார். மக்கள் அவரைப் பார்த்து, 'அவர் ஒரு கடல் போன்றவர், எவ்வளவு மாற்றங்கள் வந்தாலும் அவர் குணமும் நேர்மையும் மாறாது' என்று சொல்வார்கள்.
ஒருமுறை கிராமத்தில் பெரும் மழை பெய்தது. ஆற்றில் வெள்ளம் பெருகி, கதிரின் வீட்டின் அருகே இருந்த சிறிய பாலம் உடைந்து போனது. கதிர் பயந்து நடுங்கினான். அப்போது மாணிக்கம் தாத்தா அங்கு வந்தார். அவர் மிகுந்த நிதானத்துடன், 'கதிர், கடல் எவ்வளவு கொந்தளித்தாலும் அதன் கரை எப்போதும் நிலையாகத்தான் இருக்கும். பயப்படாதே, நாம் இணைந்து இதைச் சரி செய்யலாம்' என்று கூறினார். அவர் தன் நண்பர்களை அழைத்து, இரவு பகலாக உழைத்து அந்தப் பாலத்தை மீண்டும் கட்டினார்.
காலங்கள் மாறின, கதிர் வளர்ந்து பெரியவனானான். ஊரில் பல புதிய மனிதர்கள் வந்தார்கள், சிலர் லாபத்திற்காகத் தந்திரம் செய்தார்கள், சிலர் வசதி வந்தவுடன் குணத்தை மாற்றிக்கொண்டார்கள். ஆனால், மாணிக்கம் தாத்தா எப்போதும் போல அதே நேர்மையுடனும், பிறருக்கு உதவும் குணத்துடனும் இருந்தார். கதிர் இப்போது புரிந்து கொண்டான், உண்மையான மேன்மை என்பது சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப மாறுவது அல்ல, எந்த மாற்றத்திலும் தன் நற்பண்புகளைக் கடலைப் போல உறுதியாகக் காப்பதே என்று.
