ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಸಮುದ್ರ ತೀರದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ತನ್ನ ತಾತನೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ರಾಮಣ್ಣ ಎಂಬ ವೃದ್ಧರಿದ್ದರು. ಅವರು ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯವರು. 'ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳು ಎಷ್ಟೇ ಬಂದರೂ ದಡ ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಹಾಗೆಯೇ ರಾಮಣ್ಣನ ಗುಣವೂ ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಜನರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.
ಒಮ್ಮೆ ಆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿತು. ನೀರು ಮತ್ತು ಆಹಾರದ ಕೊರತೆಯಾದಾಗ, ಜನರು ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಜಗಳವಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಮೊದಲು ಬಹಳ ದಯಾಮಯಿಗಳಾಗಿದ್ದ ಕೆಲವು ಜನರು ಕೂಡ ಈಗ ಸ್ವಾರ್ಥಿಗಳಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದ್ದರು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಅಜಯ್ ತುಂಬಾ ಬೇಸರಿಸಿಕೊಂಡನು.
ಆದರೆ ರಾಮಣ್ಣರು ಮಾತ್ರ ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ತಮಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಅಲ್ಪ ಆಹಾರವನ್ನೂ ಕೂಡ ಹಸಿದವರಿಗೆ ಹಂಚುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಷ್ಟದ ಕಾಲ ಬಂದಾಗ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಗುಣವನ್ನು ಬದಲಿಸಿಕೊಂಡರೂ, ರಾಮಣ್ಣರು ತಮ್ಮ ಸತ್ಯಸಂಧತೆ ಮತ್ತು ದಯೆಯನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಅಜಯ್ ಕೇಳಿದನು, 'ತಾತಾ, ಎಲ್ಲರೂ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ ನೀವು ಯಾಕೆ ಹೀಗೆಯೇ ಇದ್ದೀರಿ?' ರಾಮಣ್ಣ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, 'ಅಜಯ್, ಅಲೆಗಳು ಎಷ್ಟೇ ಜೋರಾಗಿ ಬಡಿದರೂ ದಡವು ಅಲುಗಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಜವಾದ ಮನುಷ್ಯನ ಗುಣವು ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದಲಾಗಬಾರದು.'
ಕಾಲ ಉರುಳಿತು, ಅಜಯ್ ದೊಡ್ಡವನಾದನು. ಹಣ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಜನರು ತಮ್ಮ ತತ್ವಗಳನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅವನು ನೋಡಿದನು. ಆದರೆ ರಾಮಣ್ಣರ ಮಾತು ಅವನ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿತ್ತು. ಜೀವನದ ಏರಿಳಿತಗಳಲ್ಲಿ ಅಚಲವಾದ ದಡದಂತೆ ತನ್ನ ಒಳ್ಳೆಯತನವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.
