ఒక అందమైన గ్రామంలో కవి అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతనికి ఒక చిన్న కూరగాయల తోట ఉండేది. కవి చాలా కష్టపడే స్వభావం కలవాడు, అతను పండించే కూరగాయలు చాలా రుచిగా ఉండేవి. ఒకసారి ఆ గ్రామంలో తీవ్రమైన కరువు వచ్చింది. నీటి ఎద్దడి వల్ల కవి తోటలోని మొక్కలు కూడా వాడిపోవడం మొదలుపెట్టాయి.
అదే సమయంలో, గ్రామంలోని వృద్ధుడైన శామ్యూల్ తాతకు ఆహారం మరియు నీరు దొరకడం చాలా కష్టమైంది. కవి తండ్రి, 'కవి, మన దగ్గర ఉన్న కొద్దిపాటి నీటిని, ఆహారాన్ని మనం మాత్రమే వాడుకోవాలి, లేదంటే మనకే సరిపోదు' అని చెప్పారు. కానీ కవి వేరేలా ఆలోచించాడు. 'మనం న్యాయంగా మరియు దయతో ఇతరులకు సహాయం చేస్తేనే మన జీవితం సార్థకమవుతుంది' అని అతను నమ్మాడు.
కవి తన వద్ద ఉన్న కొద్దిపాటి కూరగాయలను మరియు నీటిని శామ్యూల్ తాతకు మరియు ఇతర పేదవారికి పంచి ఇచ్చాడు. కవి చేసిన ఈ మంచి పనిని చూసి గ్రామస్తులందరూ స్ఫూర్తి పొందారు. అందరూ కలిసి నీటి సమస్యను పరిష్కరించడానికి మరియు ఆహారాన్ని పంచుకోవడానికి ముందుకు వచ్చారు. కవి యొక్క ఈ మంచి గుణాన్ని మరియు ఇతరులకు ఉపయోగపడేలా అతను ప్రవర్తించడాన్ని చూసి గ్రామం మొత్తం అతడిని మెచ్చుకుంది. కవి కేవలం ఒక తోటమాలిగా మాత్రమే కాకుండా, ఆ గ్రామానికి ఒక ఆదర్శప్రాయుడిగా నిలిచాడు.
