ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் வாழ்ந்து வந்தான். அவனிடம் ஒரு சிறிய தோட்டம் இருந்தது. கதிர் மிகவும் திறமையானவன், அவன் வளர்க்கும் காய்கறிகள் மிகவும் சுவையாக இருக்கும். ஒருமுறை கிராமத்தில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. நீர் தட்டுப்பாடு காரணமாக கதிரின் தோட்டத்தில் இருந்த செடிகளும் வாடத் தொடங்கின.
அதே நேரத்தில், பக்கத்து வீட்டுக்காரர் மாணிக்கம் தாத்தா மிகவும் வயதானவர். அவருக்குத் தேவையான காய்கறிகளைத் தேடித் திரட்டுவது கடினமாக இருந்தது. கதிரின் தந்தை, 'கதிர், நம்மிடம் இருக்கும் குறைந்த அளவு நீரையும் உணவையும் நாம் மட்டுமே பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம், இல்லையென்றால் நமக்கே பற்றாது' என்றார். ஆனால் கதிர் யோசித்தான். 'அப்பா, நாம் நீதியாகவும் கருணையுடனும் செயல்பட்டால், மற்றவர்களுக்கு உதவும்போதுதான் நம் வாழ்வு முழுமையடையும்' என்று கூறினான்.
கதிர் தனது சிறிய பங்கையும், மீதமிருந்த நீரையும் மாணிக்கம் தாத்தா போன்ற முதியவர்களுக்கும், பசியால் வாடும் மற்றவர்களுக்கும் பகிர்ந்து கொடுத்தான். அவன் செய்த இந்தச் செயல் மற்றவர்களுக்கும் தூண்டுதலாக அமைந்தது. கிராம மக்கள் அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து நீர் நிலைகளைப் பராமரிக்கவும், உணவைப் பகிர்ந்து கொள்ளவும் தொடங்கினர். கதிரின் இந்தத் தூய்மையான குணத்தையும், மற்றவர்களுக்குப் பயனுள்ள வகையில் அவன் செயல்பட்டதையும் பார்த்து கிராமமே அவனைப் புகழ்ந்தது. கதிர் வெறும் தோட்டக்காரனாக மட்டும் இருக்கவில்லை, அந்த கிராமத்தின் அன்பான நாயகனாக மாறினான்.
