ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ತರಕಾರಿ ತೋಟವಿತ್ತು. ಕವಿ ತುಂಬಾ ಶ್ರಮಜೀವಿ, ಅವನು ಬೆಳೆಸುವ ತರಕಾರಿಗಳು ತುಂಬಾ ರುಚಿಯಾಗಿದ್ದವು. ಒಂದು ವರ್ಷ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿತು. ನೀರು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು, ಕವಿಯ ತೋಟದ ಗಿಡಗಳು ಕೂಡ ಬಾಡತೊಡಗಿದವು.
ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರಾದ ಸ್ಯಾಮ್ಯುಯೆಲ್ ತಾತನಿಗೆ ಆಹಾರ ಮತ್ತು ನೀರನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟವಾಯಿತು. ಕವಿಯ ತಂದೆ, 'ಕವಿ, ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಇರುವ ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರು ಮತ್ತು ಆಹಾರವನ್ನು ನಾವೇ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಮಗೂ ಸಾಲದು' ಎಂದರು. ಆದರೆ ಕವಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದ್ದನು. ಕೇವಲ ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಯೋಚಿಸುವುದಲ್ಲ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಮತ್ತು ದಯೆಯಿಂದ ಇರುವುದು ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ಅವನು ಭಾವಿಸಿದನು.
ಕವಿ ತನ್ನ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಸ್ವಲ್ಪ ತರಕಾರಿ ಮತ್ತು ನೀರನ್ನು ಸ್ಯಾಮ್ಯುಯೆಲ್ ತಾತ ಮತ್ತು ಇತರ ಅಗತ್ಯವಿರುವವರಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಟ್ಟನು. ಕವಿಯ ಈ ಉದಾತ್ತ ಗುಣವನ್ನು ಕಂಡು ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರೆಲ್ಲರೂ ಪ್ರೇರಿತರಾದರು. ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ನೀರಿನ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಲು ಮುಂದಾದರು. ಕವಿಯ ಈ ನ್ಯಾಯಯುತ ಮತ್ತು ದಯೆಯುಳ್ಳ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿ ಅವನನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿತು. ಕವಿ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ತೋಟಗಾರನಾಗಿ ಉಳಿಯದೆ, ಎಲ್ಲರ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಗನಾಗಿ ಬೆಳೆದನು.
