ఒక అందమైన గ్రామంలో సోమనాథ్ అనే ఒక ధనవంతుడైన వ్యాపారి ఉండేవాడు. అతనికి చాలా భూములు, బంగారం మరియు ఒక పెద్ద భవనం ఉండేవి. కానీ సోమనాథ్కు ఒక వింత అలవాటు ఉంది; అతను తన సంపదను ఎవరికీ ఇవ్వడు. 'నేను కష్టపడి సంపాదించింది నా కోసమే' అని అతను నమ్మేవాడు.
అతని కుమారుడు ఆర్యన్ చాలా మంచివాడు. ఒక సంవత్సరం గ్రామంలో తీవ్రమైన కరువు వచ్చింది. ప్రజలు ఆహారం లేక ఇబ్బంది పడుతున్నారు. ఆర్యన్ తన తండ్రి దగ్గరకు వెళ్లి, "నాన్నా, మన దగ్గర చాలా ధాన్యం ఉంది కదా, దీన్ని ఆకలితో ఉన్న వారికి ఇద్దాం" అని అడిగాడు.
సోమనాథ్ కోపంగా, "లేదు, ఇది నేను సంపాదించినది, నేను మాత్రమే దీనిని అనుభవించాలి" అని చెప్పాడు.
కొన్ని రోజుల తర్వాత సోమనాథ్కు ఆరోగ్యం పాడైంది. అతను తన పెద్ద ఇంట్లో ఒంటరిగా పడుకుని ఉండగా, అతనికి ఏదో వెలితిగా అనిపించింది. ఆర్యన్ అతని దగ్గరకు వచ్చి, "నాన్నా, నువ్వు సంపాదించిన సంపద ఇతరులకు ఉపయోగపడకపోతే, నువ్వు బతికి ఉన్నా చనిపోయిన వాడితో సమానం. ఎందుకంటే నీ సంపద వల్ల ఎవరికీ ప్రయోజనం లేదు," అని అన్నాడు.
తప్పు తెలుసుకున్న సోమనాథ్, తన సంపదతో గ్రామంలో బావుల తవ్వించి, ప్రజలకు ఆహారం పంపిణీ చేశాడు. అప్పుడు అతను నిజమైన సంతోషాన్ని అనుభవించాడు.
