ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ സാമുവൽ എന്ന വലിയൊരു വ്യാപാരി താമസിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് ധാരാളം ഭൂമിയും സ്വർണ്ണവും വലിയൊരു വീടുമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ സാമുവലിന് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു; അദ്ദേഹം ഒന്നും മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകില്ലായിരുന്നു. തന്റെ സമ്പത്ത് മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകിയാൽ താൻ ദരിദ്രനാകുമെന്ന് അദ്ദേഹം ഭയപ്പെട്ടു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകൻ ലിയോ വളരെ ദയയുള്ള ഒരു കുട്ടിയായിരുന്നു. ഒരു വർഷം ഗ്രാമത്തിൽ കഠിനമായ വരൾച്ചയുണ്ടായി. ജനങ്ങൾ ഭക്ഷണത്തിനായി കഷ്ടപ്പെട്ടു. ലിയോ തന്റെ പിതാവിനോട് പറഞ്ഞു, "അച്ഛാ, നമ്മുടെ പക്കൽ ധാരാളം ധാന്യങ്ങളുണ്ടല്ലോ, നമുക്ക് അത് പട്ടിണിപ്പാവങ്ങൾക്ക് നൽകിയാലോ?"
സാമുവൽ ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു, "ഇല്ല ലിയോ! ഇത് ഞാൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഉണ്ടാക്കിയതാണ്. ഇത് ഞാൻ മാത്രം അനുഭവിക്കേണ്ടതാണ്."
കുറച്ചു കാലത്തിന് ശേഷം സാമുവലിന് രോഗം ബാധിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന് നല്ല ചികിത്സ ആവശ്യമായിരുന്നു. വലിയൊരു കൊട്ടാരത്തിൽ കിടക്കുമ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന് വലിയ സമാധാനം തോന്നിയില്ല. ലിയോ അടുത്തു വന്ന് പറഞ്ഞു, "അച്ഛാ, നിങ്ങൾ സമ്പാദിച്ച ഈ ധനം മറ്റുള്ളവർക്ക് ഉപകരിച്ചില്ലെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ ജീവിച്ചിരുന്നാലും മരിച്ചവനെപ്പോലെയാണ്. കാരണം നിങ്ങളുടെ സമ്പാദ്യത്തിന് ലോകത്തിൽ ഒരു മൂല്യവുമില്ല."
തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കിയ സാമുവൽ, തന്റെ സമ്പത്ത് ഉപയോഗിച്ച് ഗ്രാമത്തിൽ കിണറുകൾ കുഴിക്കുകയും ഭക്ഷണവിതരണം നടത്തുകയും ചെയ്തു. അന്ന് അദ്ദേഹം അനുഭവിച്ച സന്തോഷം മറ്റൊന്നിനും നൽകാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു.
