ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಥ ಎಂಬ ಶ್ರೀಮಂತ ವ್ಯಾಪಾರಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಅಪಾರವಾದ ಹಣ, ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡ ಮನೆ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಸಮರ್ಥನಿಗೆ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು; ಅವನು ತನ್ನ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. 'ನಾನು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಸಂಪಾದಿಸಿದ್ದು ನನಗಾಗಿ ಮಾತ್ರ' ಎಂಬುದು ಅವನ ವಾದವಾಗಿತ್ತು.
ಅವನ ಮಗ ವಿಕ್ರಮ್ ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಹುಡುಗನಾಗಿದ್ದನು. ಒಂದು ವರ್ಷ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿತು. ಜನರಿಗೆ ಆಹಾರವಿಲ್ಲದೆ ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದರು. ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, "ಅಪ್ಪಾ, ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಧಾನ್ಯಗಳಿವೆ, ಅದನ್ನು ಹಸಿದ ಜನರಿಗೆ ನೀಡೋಣ" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ಸಮರ್ಥ ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ, "ಇಲ್ಲ, ಇದು ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಸಂಪತ್ತು, ಇದನ್ನು ನಾನು ಮಾತ್ರ ಅನುಭವಿಸಬೇಕು" ಎಂದನು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಸಮರ್ಥನಿಗೆ ಅನಾರೋಗ್ಯ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಅವನು ತನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದಾಗ ಅವನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಬೇಸರವಾಯಿತು. ವಿಕ್ರಮ್ ಅವನ ಬಳಿ ಬಂದು, "ಅಪ್ಪಾ, ನೀವು ಎಷ್ಟೇ ಸಂಪತ್ತು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ಅದನ್ನು ಇತರರ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಬಳಸದಿದ್ದರೆ, ನೀವು ಬದುಕಿದ್ದರೂ ಸತ್ತವರೇ ಸಮಾನ. ಏಕೆಂದರೆ ನಿಮ್ಮ ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಯಾರಿಗೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಿಲ್ಲ," ಎಂದನು.
ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾದ ಸಮರ್ಥ, ತನ್ನ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಬಳಸಿ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಆಗ ಅವನು ನಿಜವಾದ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡನು.
