ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒரு பெரிய வியாபாரி வாழ்ந்து வந்தார். அவரிடம் நிறைய நிலங்களும், நிறைய பணமும், பெரிய வீடும் இருந்தது. ஆனால், சோமு ஒரு விசித்திரமான மனிதர். அவர் ஒரு பைசா கூட மற்றவர்களுக்குக் கொடுக்க மாட்டார். தன் வீட்டில் இருக்கும் உணவைக்கூட மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள மாட்டார். அவர் எப்போதும் 'இது எனக்காகச் சேர்த்தது, இதை நான் தான் அனுபவிக்க வேண்டும்' என்று நினைப்பார்.
அவருடைய மகன் கவின், ஒரு அன்பான சிறுவன். ஒரு நாள், கிராமத்தில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. ஏழை மக்கள் உணவின்றித் தவித்தனர். கவின் தன் தந்தையிடம் சென்று, "அப்பா, நம்மிடம் நிறைய தானியங்கள் இருக்கின்றனவே, அவற்றை ஏன் அந்தப் பசியுள்ள மக்களுக்குக் கொடுக்கக் கூடாது?" என்று கேட்டான்.
சோமு கோபமாக, "இல்லை! இது நான் கஷ்டப்பட்டுச் சேர்த்தது. இதை நான் தான் அனுபவிக்க வேண்டும். யாருக்கும் தர முடியாது!" என்று கத்தினார். கவின் வருத்தத்துடன் அங்கிருந்து சென்றான்.
சில மாதங்கள் கழிந்தன. சோமுவுக்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் போனது. அவருக்குப் பெரிய மருத்துவர் தேவைப்பட்டார். ஆனால், சோமுவின் பணத்தை வைத்துக்கொண்டு அவர் எதையும் செய்யத் தயங்கினார். அப்போது கவின் சொன்னான், "அப்பா, நீங்கள் சேர்த்த செல்வம் உங்களுக்காக மட்டுமே என்று நினைத்தீர்கள். ஆனால், அந்தச் செல்வம் மற்றவர்களுக்குப் பயன்படவில்லை என்றால், நீங்கள் உயிரோடு இருந்தாலும், நீங்கள் செய்த எந்த நன்மையும் இந்த உலகத்திற்குத் தெரியாது. நீங்கள் சேர்த்தது வெறும் காகிதங்கள் மட்டுமே."
சோமுவிற்குத் தன் தவறு புரிந்தது. அவர் தன் செல்வத்தைப் பயன்படுத்தி கிராமத்து மக்களுக்கு உதவத் தொடங்கினார். அப்போதுதான் அவர் உண்மையான மகிழ்ச்சியையும், நிம்மதியையும் உணர்ந்தார். வெறும் சேர்த்து வைப்பது மட்டும் வாழ்க்கை அல்ல, அதைச் சரியாகப் பயன்படுத்துவதே வாழ்க்கை.
