ఒక అందమైన గ్రామంలో శామ్యూల్ అనే ఒక పెద్ద ధనవంతుడు ఉండేవాడు. అతనికి ఒక పెద్ద భవనం, ఎన్నో భూములు మరియు పెట్టె నిండా బంగారం ఉండేవి. కానీ శామ్యూల్ చాలా ఒంటరివాడు. అతను తన సంపదను ఎవరికీ ఇవ్వడు, అలాగే ఆ సంపదతో సంతోషంగా జీవించడు కూడా. ఎప్పుడూ డబ్బును దాచుకోవడమే అతని పనిగా ఉండేది.
ఒకరోజు లియో అనే చిన్న బాలుడు శామ్యూల్ దగ్గరకు వచ్చి, 'అయ్యా, మా ఇంట్లో తినడానికి తిండి లేదు, కొంచెం సహాయం చేస్తారా?' అని అడిగాడు. తన డబ్బు తగ్గిపోతుందేమోనన్న భయంతో శామ్యూల్, 'నా దగ్గర ఏమీ లేదు' అని అబద్ధం చెప్పాడు. లియో బాధగా వెళ్ళిపోయాడు.
కొన్ని రోజుల తర్వాత శామ్యూల్కు తీవ్రమైన జ్వరం వచ్చింది. నీళ్లు తాగడానికి కూడా ఎవరూ లేక అతను ఒంటరిగా పడుకుని ఉన్నాడు. తన దగ్గర కోట్లు ఉన్నా, ఆ డబ్బు అతనికి ఏమాత్రం సాయం చేయలేకపోయింది. అప్పుడు లియో తండ్రి వచ్చి, 'అయ్యా, మీకు ఏ అవసరమున్నా మేము ఉన్నాము' అని ప్రేమగా చెప్పారు.
అప్పుడు శామ్యూల్కు ఒక విషయం అర్థమైంది. తన దగ్గర ఎంత సంపద ఉన్నా, దాన్ని ఇతరులకు ఇవ్వకపోయినా లేదా తన జీవితంలో సంతోషం కోసం ఉపయోగించకపోయినా, తను నిజానికి ఒక పేదవాడినని గ్రహించాడు. ఆ రోజు నుండి శామ్యూల్ తన సంపదతో గ్రామంలోని వారికి సహాయం చేయడం మొదలుపెట్టాడు. అతని ఇల్లు నవ్వులతో నిండిపోయింది.
