ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒரு பெரிய பணக்காரர் வாழ்ந்து வந்தார். அவருக்குப் பெரிய மாளிகை, நிறைய நிலங்கள், மற்றும் பெட்டிகள் நிறையத் தங்கம் இருந்தது. ஆனால், சோமு மிகவும் தனிமையானவர். அவர் தனது பணத்தை யாருக்கும் கொடுக்க மாட்டார், அதே சமயம் அந்தப் பணத்தைக் கொண்டு மகிழ்ச்சியாக வாழவும் மாட்டார். எப்போதும் பணத்தைச் சேமிப்பதிலேயே அவர் மூழ்கியிருப்பார்.
அவருடைய பக்கத்து வீட்டு சிறுவன் கவின், ஒரு நாள் சோமுவிடம் ஓடி வந்தான். 'ஐயா, எங்கள் வீட்டில் உணவு தீர்ந்துவிட்டது, கொஞ்சம் உதவ முடியுமா?' என்று கேட்டான். சோமு பயந்துபோய், 'இல்லை, என்னிடம் பணம் இல்லை' என்று பொய் சொன்னார். கவின் சோகமாகச் சென்றான்.
சில நாட்கள் கழித்து, சோமுவுக்குக் கடுமையான காய்ச்சல் வந்தது. அவருக்குத் தண்ணீர் குடிக்கக் கூடத் தூரத் தூரமாகத் தம்பியின் உதவி தேவைப்பட்டது. ஆனால், சோமுவின் மாளிகையில் யாரும் இல்லை. அவர் தனியாகப் படுத்திருப்பார். அப்போது கவினின் தந்தை, ஒரு ஏழை விவசாயி, சோமுவின் வீட்டு வாசலில் நின்று, 'ஐயா, நீங்கள் எப்போதாவது உதவி கேட்டால் நாங்கள் இருப்போம்' என்று அன்போடு கூறினார்.
அப்போதுதான் சோமுவுக்கு ஒரு உண்மை புரிந்தது. தன்னிடம் கோடிக்கணக்கான செல்வம் இருந்தாலும், அதை மற்றவர்களுக்குப் பகிரவும் இல்லை, அதனால் அந்தச் செல்வத்தால் தனக்கு மகிழ்ச்சியும் இல்லை. வெறும் சேமிப்பு மட்டுமே வாழ்க்கை அல்ல என்பதை அவர் உணர்ந்தார். அன்று முதல், சோமு தனது செல்வத்தால் கிராமத்து மக்களுக்கு உதவத் தொடங்கினார். இப்போது சோமுவின் மாளிகை சிரிப்பொலியால் நிறைந்திருந்தது.
