ఒక చిన్న గ్రామంలో ఆర్యన్ అనే అబ్బాయి ఉండేవాడు. అతను చాలా సిగ్గుపడే స్వభావం కలవాడు. ఎవరైనా అందరి ముందు అతన్ని పొగిడితే, అతను తలదించుకుని సిగ్గుపడేవాడు. అందరూ అతన్ని చాలా మంచి అబ్బాయి అని అనుకునేవారు.
ఒకరోజు సాయంత్రం ఆర్యన్ ఒంటరిగా వెళ్తుండగా, దారిలో ఒక బంగారు గడియారం కనిపించింది. చుట్టుపక్కల ఎవరూ లేరు. 'ఎవరూ చూడటం లేదు కదా, దీన్ని తీసుకెళ్ళిపోవచ్చు' అని ఒక క్షణం అతని మనసులో అనుకున్నాడు. కానీ వెంటనే అతని మనసులో ఒక అలజడి మొదలైంది. అది ఎవరో చూస్తారనే భయం కాదు, తప్పు చేస్తున్నాననే తన మనస్సాక్షి ఇచ్చే సిగ్గు. తనను తాను తప్పు చేసుకున్నట్లు అనిపించి అతని మనసు అతడిని నిలదీసింది.
ఆర్యన్ ఆ గడియారాన్ని తీసుకుని అక్కడే నిలబడ్డాడు. కొద్దిసేపటికి ఒక వృద్ధుడు కంగారుగా గడియారం కోసం వెతుకుతూ వచ్చాడు. ఆర్యన్ ఆ గడియారాన్ని అతనికి ఇచ్చాడు. 'ఎవరూ లేనప్పుడు నువ్వు దాన్ని ఎందుకు తీసుకోలేదు?' అని ఆ వృద్ధుడు అడిగితే, ఆర్యన్ ఇలా అన్నాడు, 'తాతా, అందరి ముందు నాకు సిగ్గు వేస్తుంది, కానీ నా మనసు ముందు నాకు లజ్జ వేస్తుంది. నా మనసు ముందు నేను సిగ్గుపడకూడదు.' ఆర్యన్ మాటలకు ఆ వృద్ధుడు మురిసిపోయాడు.
