ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വളരെ മിതഭാഷിയും നാണക്കാരനുമായിരുന്നു. ക്ലാസ്സിൽ ആരെങ്കിലും അവനെ പുകഴ്ത്തുമ്പോൾ അവൻ തലതാഴ്ത്തി നിൽക്കും. എല്ലാവരും അവനെ ഒരു നല്ല പയ്യനായി കരുതി.
ഒരിക്കൽ വൈകുന്നേരം അർജുൻ തനിച്ച് നടക്കുമ്പോൾ വഴിയിൽ ഒരു സ്വർണ്ണ വാച്ച് വീണുകിടക്കുന്നത് കണ്ടു. ചുറ്റും ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആരും കാണുന്നില്ലല്ലോ എന്നോർത്ത് അവന് ആ വാച്ച് എടുത്ത് പോകാമെന്ന് ഒരു നിമിഷം തോന്നി. എന്നാൽ പെട്ടെന്ന് അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ഭയം തോന്നി. അത് മറ്റാരെങ്കിലും കാണുമോ എന്ന പേടിയല്ല, മറിച്ച് ഒരു തെറ്റ് ചെയ്താലോ എന്ന ചിന്തയിൽ അവന്റെ മനസ്സ് തന്നോട് തന്നെ ലജ്ജിച്ചു.
അവൻ ആ വാച്ച് എടുത്ത് അവിടെത്തന്നെ കാത്തുനിന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വിഷമിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു വൃദ്ധൻ അത് തിരഞ്ഞു വന്നു. അർജുൻ വാച്ച് അദ്ദേഹത്തിന് തിരികെ നൽകി. 'ആരും കാണാത്തതുകൊണ്ട് നീ അത് എടുത്തിരുന്നില്ലേ?' എന്ന് വൃദ്ധൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ അർജുൻ പറഞ്ഞു, 'മറ്റുള്ളവർ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് നാണം വരും, പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സ് കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് ലജ്ജ തോന്നും. ആ ലജ്ജ എനിക്ക് വേണ്ട.' അർജുന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ആ വൃദ്ധൻ സന്തോഷിച്ചു.
