ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ನಾಚಿಕೆ ಸ್ವಭಾವದವನಾಗಿದ್ದನು. ಯಾರಾದರೂ ಅವನನ್ನು ಹೊಗಳಿದರೆ ಅವನು ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದನು. ಎಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಹುಡುಗನೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದರು.
ಒಂದು ದಿನ ಅಜಯ್ ಒಬ್ಬನೇ ಕಾಡಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಕೈಗಡಿಯಾರವನ್ನು ಕಂಡನು. ಸುತ್ತಲೂ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. 'ಯಾರೂ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ, ಇದನ್ನು ತಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬಹುದು' ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅನಿಸಿತು. ಆದರೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಅವನನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿಯಿತು. ಯಾರೂ ನೋಡದಿದ್ದರೂ, ತನ್ನ ಮನಸ್ಸು ತನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಅವನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿತು. ತಪ್ಪು ಮಾಡುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ತಾನೇ ನಾಚಿಕೆಪಟ್ಟಿತು.
ಅಜಯ್ ಆ ಗಡಿಯಾರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತನು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧರು ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಬಂದರು. ಅಜಯ್ ಆ ಗಡಿಯಾರವನ್ನು ಅವರಿಗೆ ನೀಡಿದನು. 'ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನೀನು ಇದನ್ನು ಯಾಕೆ ತಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ?' ಎಂದು ವೃದ್ಧರು ಕೇಳಿದಾಗ, ಅಜಯ್ 'ಬೇರೆಯವರು ನೋಡಿದಾಗ ನನಗೆ ನಾಚಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ನೋಡಿದಾಗ ನನಗೆ ಲಜ್ಜೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಲಜ್ಜೆ ನನಗೆ ಬೇಡ' ಎಂದನು. ಅಜಯ್ನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಕಂಡು ವೃದ್ಧರು ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡರು.
