ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் எப்போதுமே மற்றவர்கள் முன்னால் தன்னைத் தாழ்வாகக் காட்டிக்கொள்ள விரும்பமாட்டான். ஒருநாள், பள்ளியில் விளையாட்டுப் போட்டி நடந்தது. கதிர் ஓட்டப்பந்தயத்தில் முதலிடம் பிடித்தான். அனைவரும் அவனைப் பாராட்டியபோது, அவன் தலைகுனிந்து வெட்கப்பட்டான். ஆனால், அந்த வெட்கம் அவன் செய்த சாதனையை நினைத்து வந்ததல்ல; மற்றவர்கள் தன்னை ஒரு வெற்றியாளனாகப் பார்ப்பதைக் கண்டு வந்த ஒரு சாதாரணத் தயக்கம் மட்டுமே.
சில நாட்கள் கழித்து, ஒரு மாலை நேரத்தில் கதிர் தனியாகப் பூங்காவிற்குச் சென்றான். அங்கே ஒரு பெரியவர் தனது பணப்பையைத் தவறுதலாகத் தரையில் விட்டுச் சென்றதைக் கண்டான். அந்தப் பையில் நிறையப் பணம் இருந்தது. சுற்றிலும் யாரும் இல்லை, கதிரைப் பார்ப்பது போல யாருமே இல்லை. ஒரு நிமிடம் கதிரின் மனம் தடுமாறியது. 'யாரும் பார்க்கவில்லையே, எடுத்து வைத்துவிடலாமே' என்று ஒரு எண்ணம் தோன்றியது. ஆனால், அடுத்த நொடியே அவன் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. அவன் அந்தப் பணத்தை எடுக்கவில்லை. மாறாக, அந்தப் பணப்பையை எடுத்துக்கொண்டு ஓடிச் சென்று அந்தப் பெரியவரிடம் கொடுத்தான்.
அந்தப் பெரியவர் கதிரைப் பார்த்து, 'தம்பி, உன்னை யாரும் பார்க்கவில்லை, நீ ஏன் இதைத் திரும்பக் கொடுக்க வந்தாய்?' என்று கேட்டார். கதிர் மென்மையாகச் சொன்னான், 'ஐயா, மற்றவர்கள் பார்ப்பதைக் கண்டு நான் வெட்கப்படலாம், ஆனால் என் மனசாட்சி பார்க்கும் போது என்னால் தவறு செய்ய முடியாது. அந்தத் தவறுக்காக நான் வெட்கப்பட விரும்பவில்லை.' கதிரின் பதிலைக் கேட்ட பெரியவர் நெகிழ்ந்து போனார். மற்றவர்கள் முன்னால் அடக்கமாய் இருப்பது வெட்கம் அல்ல; நாம் செய்யும் தவறைக் கண்டு நம் மனமே வெட்கப்படுவதே உண்மையான ஒழுக்கம் என்று கதிர் அன்று உணர்ந்தான்.
