ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అర్జున్ చాలా తెలివైనవాడు, కానీ అతనికి ఒక అలవాటు ఉంది—ఇతరులు ఏమనుకుంటారో అని అతను పట్టించుకోడు. ఒకరోజు పాఠశాలలో అతని స్నేహితుడు రోహన్ ఒక చిన్న తప్పు చేసినప్పుడు, అర్జున్ అందరి ముందు అతన్ని ఎగతాళి చేశాడు. రోహన్ చాలా అవమానంగా భావించి తలదించుకున్నాడు.
ఆ సాయంత్రం, అర్జున్ తన తాతయ్య ఒక కర్ర బొమ్మతో (కఠపుతలి) ఆడుకోవడం చూశాడు. ఆ బొమ్మ దారాలతో కట్టబడి ఉంది. తాతయ్య దారం లాగినప్పుడు బొమ్మ నాట్యం చేస్తోంది. అర్జున్ అన్నాడు, "తాతయ్య, ఈ బొమ్మ ఎంత బాగా నృత్యం చేస్తోంది! కానీ దీనికి సొంతంగా నృత్యం చేసే శక్తి లేదు కదా! ఇది కేవలం దారాల గుప్పిట ఉంది."
తాతయ్య నవ్వుతూ ఇలా అన్నారు, "అవును అర్జున్, ఈ బొమ్మకు ప్రాణం లేదు, అందుకే ఈ దారాలే దీని ప్రాణం. కానీ మనిషికి 'లజ్జ' లేదా 'మర్యాద' అనే గుణం ఉంటుంది. తప్పు చేసేటప్పుడు లేదా ఇతరులను బాధపెట్టేటప్పుడు ఒక మనిషికి సిగ్గు లేదా మర్యాద లేకపోతే, అతను ఈ బొమ్మలాగే తయారవుతాడు. దారం లాగినట్లు బొమ్మ ఎలా నడుస్తుందో, లజ్జ లేని మనిషి కూడా ఇతరులు ఏమంటే లేదా ఎలా ప్రేరేపించినా అలాగే ప్రవర్తిస్తాడు. అతనికి సొంత విచక్షణ ఉండదు." \నలుగురిలో తప్పు చేయడం వల్ల కలిగే బాధను అర్జున్ అర్థం చేసుకున్నాడు. మరుసటి రోజు పాఠశాలలో రోహన్ను కలిసి క్షమాపణలు చెప్పాడు. తన ప్రవర్తనను తాను నియంత్రించుకోవడానికి మర్యాద మరియు సంస్కారం ఎంత ముఖ్యమో అతను తెలుసుకున్నాడు.
