ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கவின் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது. மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்று கவலைப்படாமல், எதற்கும் தயங்காமல் பேசும். ஒருமுறை, பள்ளியில் நடந்த ஒரு விளையாட்டில், தன் நண்பன் முகிலன் தவறு செய்தபோது, கவின் மற்றவர்கள் முன்னிலையில் அவனை மிகவும் கேவலமாகப் பேசினான். முகிலன் தலைகுனிந்து நின்றான். கவினின் செயல் மற்றவர்களுக்குத் தர்மசங்கடத்தை ஏற்படுத்தியது.
அன்று மாலை, கவினின் தாத்தா ஒரு மரப்பாவை விளையாடிக்கொண்டிருந்தார். அந்தப் பாவை நூல்களால் கட்டப்பட்டிருந்தது. தாத்தா நூலை இழுக்கும்போது பாவை ஆடியது, நூலைத் தளர்த்தும்போது பாவை அப்படியே நின்றது. இதைப் பார்த்த கவின், "தாத்தா, இந்தப்பாவை எவ்வளவு அழகாக ஆடுகிறது! ஆனால் அதற்குத் தானாக ஆடும் சக்தி இல்லையே!" என்றான்.
தாத்தா புன்னகைத்து, "கவின், இந்தப்பாவைக்கு உயிர் இல்லை, அதனால் நூலே அதன் உயிர். ஆனால், ஒரு மனிதனுக்கு 'வெட்கம்' அல்லது 'நாணம்' என்பதுதான் அவனது உயிர் போன்றது. மற்றவர்களைக் காயப்படுத்தும்போதும், தவறு செய்யும்போதும் ஒரு மனிதன் தன் மனசாட்சியைத் தடுத்து நிறுத்தவில்லை என்றால், அவன் இந்த நூலிழைப் பாவையை விடக் கீழானவன். நூலிழை இழுப்பவன் சொல்வதற்கே அவன் ஆடுகிறான். நாணம் இல்லாதவன், மற்றவர்கள் தூண்டும் 대로 மட்டுமே செயல்படுகிறான். அவனுக்குத் தன் சொந்த ஆளுமை இல்லை" என்றார்.
கவின் அன்று தான் செய்த தவறை நினைத்து வெட்கப்பட்டான். அடுத்த நாள் பள்ளியில், முகிலனிடம் சென்று மன்னிப்பு கேட்டான். அன்று முதல், எதையும் யோசித்து, தன் பண்பு மாறாமல் நடக்கத் தொடங்கினான்.
