മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ മിടുക്കനായിരുന്നു, പക്ഷേ ഒരു കുഴപ്പമുണ്ടായിരുന്നു; മറ്റുള്ളവർ എന്ത് വിചാരിക്കും എന്ന് നോക്കാതെ അവൻ എന്തിനും ഏതിനും സംസാരിക്കും. ഒരു ദിവസം സ്കൂളിൽ വെച്ച് അവന്റെ കൂട്ടുകാരൻ രാഹുൽ ഒരു ചെറിയ തെറ്റ് ചെയ്തപ്പോൾ, എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് അർജുൻ അവനെ പരിഹസിച്ചു. രാഹുൽ നാണക്കേട് കൊണ്ട് തലതാഴ്ത്തി നിന്നു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം അർജുൻ തന്റെ മുത്തച്ഛനെ ഒരു മരപ്പാവയുമായി കളിക്കുന്നത് കണ്ടു. ആ പാവ നൂലുകളാൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു. മുത്തച്ഛൻ നൂൽ വലിക്കുമ്പോൾ പാവ നൃത്തം ചെയ്യുന്നു, നൂൽ അയക്കുമ്പോൾ പാവ നിശ്ചലമാകുന്നു. അർജുൻ പറഞ്ഞു, "മുത്തച്ഛാ, ഈ പാവ എത്ര ഭംഗിയായി ആടുന്നു! പക്ഷേ ഇതിന് സ്വന്തമായി ചലിക്കാൻ കഴിയില്ലല്ലോ!"
മുത്തച്ഛൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "അതെ അർജുൻ, ഈ പാവയ്ക്ക് ജീവനില്ല, അതുകൊണ്ട് നൂലാണ് അതിന്റെ ജീവൻ. എന്നാൽ മനുഷ്യന് 'നാണം' അല്ലെങ്കിൽ 'മര്യാദ' എന്നൊരു ഗുണമുണ്ട്. മറ്റുള്ളവരെ വേദനിപ്പിക്കുമ്പോഴോ തെറ്റ് ചെയ്യുമ്പോഴോ അത് തടയാൻ ഒരാൾക്ക് നാണമില്ലെങ്കിൽ, അവൻ ഈ പാവയെപ്പോലെയാണ്. നൂലിൽ കെട്ടിയ പാവ എങ്ങനെയാണോ നൂൽ വലിക്കുന്നവന്റെ ഇഷ്ടത്തിനനുസരിച്ച് ആടുന്നത്, അതുപോലെ നാണമില്ലാത്ത മനുഷ്യൻ മറ്റുള്ളവരുടെ വാക്കുകൾക്കും പ്രവൃത്തികൾക്കും അനുസരിച്ച് മാത്രം പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അവന് സ്വന്തമായി ഒരു വ്യക്തിത്വമില്ല."
അർജുന് തന്റെ പ്രവർത്തിയിൽ വലിയ വിഷമം തോന്നി. പിറ്റേദിവസം അവൻ രാഹുലിനോട് പോയി മാപ്പ് ചോദിച്ചു. സ്വന്തം മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ നാണം എന്ന ഗുണം എത്ര പ്രധാനമാണെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.
