ఒక అందమైన గ్రామంలో రామయ్య అనే రైతు ఉండేవాడు. అతని చేతులు ఎప్పుడూ మట్టితో నిండి ఉండేవి, కానీ అతని ముఖంలో ఎప్పుడూ చిరునవ్వు ఉండేది. రామయ్య కొడుకు కిరణ్, నగరంలో పెద్ద man కావాలని కలలు కనేవాడు. ఒకరోజు కిరణ్ తన తండ్రిని అడిగాడు, 'నాన్న, ఎందుకు ప్రతిరోజూ ఈ ఎండలో ఇంత కష్టపడతారు? మనం ఈ పనులన్నీ వదిలేసి ప్రశాంతంగా ఉండలేమా?'
రామయ్య నవ్వుతూ అన్నాడు, 'కిరణ్, మనం తినే ప్రతి మెతుకు ఈ మట్టి శ్రమ వల్లనే వస్తుంది. ఒకవేళ రైతు నాగలి పట్టడం మానేస్తే, మనం కేవలం కలలు మాత్రమే కనగలం కానీ, ఆకలి తీర్చుకోలేము.'
కొన్ని నెలల తర్వాత, ఆ గ్రామంలో తీవ్రమైన కరువు వచ్చింది. రామయ్య స్నేహితుడు సోము, 'ఇంత కష్టపడి ఏం లాభం? నేను ఇదంతా వదిలేసి అడవికి వెళ్లి తపస్సు చేసుకుంటాను' అని చెప్పి వ్యవసాయం మానేశాడు. కానీ సోము అడవిలో తపస్సు చేయాలని కూర్చున్నప్పుడు, ఆకలితో అతని శరీరం సహకరించలేదు. ఆకలి వల్ల అతనికి ఏకాగ్రత కూడా దొరకలేదు. అప్పుడు సోముకు అర్థమైంది, రైతు కష్టం లేకపోతే తపస్సు కూడా సాధ్యం కాదని. కిరణ్ కూడా తన తండ్రి గొప్పతనాన్ని తెలుసుకుని, పొలంలో సహాయం చేయడానికి వెళ్ళాడు.
