ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാധവൻ എന്ന കർഷകൻ താമസിച്ചിരുന്നു. അവന്റെ കൈകൾ എപ്പോഴും മണ്ണിൽ അondപ്പൊതിഞ്ഞതായിരുന്നു, എങ്കിലും അവന്റെ മുഖത്ത് എപ്പോഴും ഒരു പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. മാധവന്റെ മകൻ ആര്യൻ നഗരത്തിൽ വലിയ ഒരാളാകാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ഒരു ദിവസം ആര്യൻ തന്റെ അച്ഛനോട് ചോദിച്ചു, 'അച്ഛാ, എന്തിനാണ് എല്ലാ ദിവസവും ഈ വെയിലത്ത് ഇത്ര കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യുന്നത്? നമുക്ക് എല്ലാം വിട്ട് സമാധാനമായി ഇരിക്കാൻ കഴിയില്ലേ?'
മാധവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, 'മകനേ, നമ്മൾ കഴിക്കുന്ന ഓരോ ഉരുള അന്നവും ഈ മണ്ണിന്റെ അധ്വാനമാണ്. ഒരു കർഷകൻ പണിയെടുക്കുന്നത് നിർത്തിയാൽ, നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് പോലും ജീവൻ ഉണ്ടാകില്ല.'
പിന്നീട് ആ നാട്ടിൽ വലിയൊരു വരൾച്ച ഉണ്ടായി. മാധവന്റെ അയൽവാസി രാഘവൻ, 'ഇത്ര കഷ്ടപ്പെട്ടതുകൊണ്ട് എന്ത് കാര്യം? ഞാൻ എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് കാട്ടിൽ തപസ്സ് ചെയ്യാൻ പോകുന്നു' എന്ന് പറഞ്ഞ് കൃഷി ഉപേക്ഷിച്ചു. എന്നാൽ കാട്ടിൽ തപസ്സ് ചെയ്യാൻ പോയ രാഘവന് വിശപ്പടക്കാൻ പോലും കഴിയാതെയായി. വിശപ്പും തളർച്ചയും കാരണം അവന് തപസ്സ് പോലും ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അപ്പോഴാണ് മാധവന്റെ അധ്വാനത്തിന്റെ വില അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. കൃഷി നിലച്ചാൽ ലോകം മുഴുവൻ തകരുമെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി. ആര്യനും അച്ഛന്റെ കഠിനാധ്വാനത്തിന്റെ മഹത്വം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
