ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ರಂಗ ಎಂಬ ರೈತ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಕೈಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ನಗು ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ರಂಗನ ಮಗ ಕಿರಣ್ ನಗರದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡವನಾಗಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ಕಿರಣ್ ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದನು, 'ಅಪ್ಪಾ, ಪ್ರತಿದಿನ ಈ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತೀರಿ? ನಾವು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಸುಮ್ಮನೆ ಇರಬಾರದೇ?'
ರಂಗ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು, 'ಕಿರಣ್, ನಾವು ತಿನ್ನುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಣುವೂ ಈ ಮಣ್ಣಿನ ಶ್ರಮದಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ರೈತನು ತನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರೆ, ನಾವು ಕೇವಲ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡಬಹುದು, ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.'
ಕೆಲವು ತಿಂಗಳ ನಂತರ, ಆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿತು. ರಂಗನ ಸ್ನೇಹಿತ ಮಂಜು, 'ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕೃಷಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟನು. ಆದರೆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮಂಜು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು ಕುಳಿತಾಗ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಅವನಿಗೆ ದಣಿವು ಉಂಟಾಯಿತು. ಹಸಿವು ತಡೆಯಲಾಗದೆ ಅವನಿಗೆ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಮಂಜುವಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು, ರೈತನ ಶ್ರಮವಿಲ್ಲದೆ ತಪಸ್ಸು ಕೂಡ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು. ರಂಗನ ಕಠಿಣ ಪರಿಶ್ರಮವೇ ಎಲ್ಲರ ಬದುಕಿಗೆ ಆಧಾರ ಎಂದು ಕಿರಣ್ ಅರಿತುಕೊಂಡನು.
