ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற விவசாயி வாழ்ந்து வந்தான். அவனது கைகள் எப்போதும் மண்ணால் படிந்திருக்கும், ஆனால் அவன் முகம் எப்போதும் புன்னகையோடு இருக்கும். சோமுவின் மகன் கவின், நகரத்தில் பெரிய ஆளாகிவிட வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டான். ஒரு நாள், கவின் தன் தந்தையிடம் கேட்டான், 'அப்பா, ஏன் தினமும் இந்த வெயிலில் கஷ்டப்பட்டு வேலை செய்கிறீர்கள்? நாம் நகரத்திற்குச் சென்றுவிட்டால் நிம்மதியாக இருக்கலாம் அல்லவா?'
சோமு சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான், 'கவின், நாம் உண்ணும் ஒவ்வொரு பருக்கையும் இந்த மண்ணின் உழைப்பால் கிடைக்கிறது. ஒருவேளை நான் இந்த உழுதலை நிறுத்திவிட்டால், நாம் வெறும் கனவுகளை மட்டுமே துரத்த முடியும், பசியைத் தீர்க்க முடியாது.'
சில மாதங்கள் கழித்து, அந்த ஊரில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. சோமு தன் விடாமுயற்சியால் ஒரு சிறிய நீர்நிலையைத் தோண்டி, தன் நிலத்தை மட்டும் காப்பாற்றினான். ஆனால், சோமுவின் நண்பன் ரவி, 'இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு என்ன பயன்? நான் அமைதியாகக் காட்டில் தவம் இருப்பதே மேல்' என்று கூறி விவசாயத்தை விட்டுவிட்டுத் துறவறம் மேற்கொள்ளத் தயாரானான்.
ஆனால், ரவி காட்டில் தவம் செய்யச் சென்றபோது, பசியால் வாடினான். அவனுக்குத் தவம் செய்யக்கூடத் தெம்பு இல்லை. அப்போதுதான் அவனுக்குப் புரிந்தது, உலகமே இயங்குவதற்கு உழவனின் உழைப்பு எவ்வளவு முக்கியம் என்று. சோமுவின் கடின உழைப்புதான் அந்த கிராமத்தின் உயிர்நாடி என்பதை அவன் உணர்ந்தான். கவின் இப்போது தன் தந்தையின் கைகளைப் பார்த்து பெருமைப்படுகிறான்.
