అనగనగా సోమనాథ్ అనే ఒక ధనవంతుడు ఉండేవాడు. అతను చాలా గొప్ప కుటుంబానికి చెందినవాడు, కానీ ఎప్పుడూ ఇతరులను తక్కువ చేసి చూసేవాడు. అతని కుమారుడు కవిన్ చాలా మంచివాడు. ఒకానొక సమయంలో సోమనాథ్ వ్యాపారంలో భారీ నష్టం వచ్చింది. ఒకప్పుడు విలాసవంతంగా ఉన్న అతని ఇల్లు క్రమంగా పేదరికంలోకి వెళ్లిపోయింది.
డబ్బు లేకపోవడంతో సోమనాథ్ ప్రవర్తన కూడా మారిపోయింది. అతను తన పాత అహంకారాన్ని వదల్లేదు. పాత సేవకులు మరియు పొరుగువారితో అతను చాలా అసభ్యంగా, తక్కువ చేసి మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు. 'నీకు నాతో మాట్లాడే అర్హత ఉందా?' అని అతను అవమానకరంగా మాట్లాడేవాడు.
కవిన్ తన తండ్రిని చూసి చాలా బాధపడ్డాడు. ఒకరోజు అతను తండ్రి దగ్గరకు వెళ్లి, 'నాన్నగారు, మన దగ్గర డబ్బు లేకపోవచ్చు, కానీ మన దగ్గర గౌరవం ఉండాలి. పేదరికం మన సంపదను మాత్రమే తీసుకెళ్లాలి, మన వ్యక్తిత్వాన్ని కాదు' అని అన్నాడు.
సోమనాథ్కు తన తప్పు తెలిసొచ్చింది. తాను ఉన్నత కులంలో పుట్టినప్పటికీ, కష్టకాలంలో తాను మాట్లాడిన నీచమైన మాటలు తన కుటుంబ గౌరవాన్ని పాడు చేస్తున్నాయని అతను గ్రహించాడు. అప్పటి నుండి అతను తన మాటల ద్వారా ఇతరులను బాధపెట్టకుండా ఉండటం నేర్చుకున్నాడు.
