ஒரு காலத்தில், சோமநாதன் என்ற ஒரு செல்வந்தர் இருந்தார். அவர் மிகவும் உயர்ந்த குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர், ஆனால் எப்போதும் மற்றவர்களைத் தாழ்வாகவே பார்த்தார். அவரது மகன் கவின், மிகவும் அன்பானவன். ஒருமுறை, சோமநாதனின் வணிகம் எதிர்பாராத விதமாக நஷ்டமடைந்தது. ஒரு காலத்தில் பட்டுத் துணிகளாலும், தங்க நகைகளாலும் நிறைந்திருந்த அவரது இல்லம், மெல்ல மெல்ல வறுமையின் பிடியில் சிக்கியது.
இந்த மாற்றத்தால் சோமநாதன் மிகுந்த மனக்கவலையிலேயே இருந்தார். வறுமை வந்தவுடன், அவர் தனது பழைய கர்வத்தை விடவில்லை. ஊரில் உள்ள ஏழை மக்களிடமும், முன்பு அவருக்குத் தொண்டு செய்தவர்களிடமும் அவர் மிகவும் தரக்குறைவாகப் பேசத் தொடங்கினார். 'நீயெல்லாம் ஒரு ஏழையா? என்னிடம் பேசத் தகுதி கூட உனக்கில்லை!' என்று அவர் பேசும் வார்த்தைகள் ஊரையே அதிர்ச்சியடையச் செய்தன.
கவின் தன் தந்தையைப் பார்த்து வருத்தப்பட்டான். 'அப்பா, நம்மிடம் பணம் இல்லாமல் இருக்கலாம், ஆனால் நம்மிடம் கண்ணியமும் நற்பெயரும் இருக்கிறது. வறுமை நம் பணத்தை மட்டும் தான் மாற்றியிருக்கிறது, நம் குணத்தையும் மாற்றக் கூடாது' என்று மென்மையாகச் சொன்னான்.
சோமநாதனுக்குத் தன் தவறு புரிந்தது. உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்திருந்தாலும், வறுமை வந்தபோது அவர் பேசிய கீழ்த்தரமான சொற்கள் அவரது குடும்பத்தின் மரியாதையைச் சிதைத்துவிட்டன என்பதை உணர்ந்தார். அன்று முதல், அவர் தனது சொற்களால் மற்றவர்களைக் காயப்படுத்தாமல் இருக்கப் பழகிக்கொண்டார்.
