ഒരിക്കൽ സോമനാഥൻ എന്നൊരു സമ്പന്നൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഉന്നത കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച അദ്ദേഹം എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരെ പുച്ഛത്തോടെയാണ് കണ്ടിരുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകൻ കവിൻ വളരെ ദയാലുവായിരുന്നു. എന്നാൽ ഒരു കാലത്ത് സോമനാഥന്റെ വലിയ ബിസിനസ്സ് തകർച്ചയെത്തുടർന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമ്പത്ത് മുഴുവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടു. ആഡംബരങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ആ വീട് പതുക്കെ ദാരിദ്ര്യത്തിലേക്ക് നീങ്ങി.
സാമ്പത്തികമായി തകർന്നപ്പോൾ സോമനാഥന്റെ സ്വഭാവത്തിലും മാറ്റം വന്നു. അദ്ദേഹം തന്റെ പഴയ അഹങ്കാരം കൈവിട്ടില്ല. പണ്ട് അദ്ദേഹത്തെ സഹായിച്ചിരുന്നവരോടും അയൽവാസികളോടും അദ്ദേഹം വളരെ മോശമായ രീതിയിൽ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. 'നിനക്ക് എന്നോട് സംസാരിക്കാൻ യോഗ്യതയില്ല!' എന്ന് അദ്ദേഹം പരിഹസിച്ചു പറയുമായിരുന്നു.
ഇത് കവിനെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു. ഒരു ദിവസം കവി തന്റെ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞു, 'അച്ഛാ, നമ്മുടെ പണം പോയിട്ടുണ്ടാകാം, പക്ഷേ നമ്മുടെ അന്തസ്സ് പോയിക്കരുത്. ദാരിദ്ര്യം നമ്മുടെ സമ്പത്തിനെ മാത്രമേ ബാധിക്കാവൂ, നമ്മുടെ സ്വഭാവത്തെയല്ല.'
തന്റെ തെറ്റ് സോമനാഥൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഉന്നത കുലത്തിൽ ജനിച്ചവനാണെങ്കിലും, ദാരിദ്ര്യം വന്നപ്പോൾ താൻ ഉപയോഗിച്ച മോശം വാക്കുകൾ തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ ബഹുമാനം നശിപ്പിക്കുന്നു എന്ന് അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി. അന്നുമുതൽ അദ്ദേഹം തന്റെ വാക്കുകളിൽ നിയന്ത്രണം പാലിക്കാൻ പഠിച്ചു.
