ఒక చిన్న గ్రామంలో కన్నన్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతని కుటుంబం చాలా పేదది. ఒకరోజు అతని తల్లికి ఒంట్లో బాగోలేక ఇంట్లో తినడానికి ఏమీ లేదు. ఆకలితో ఉన్న కన్నన్, పక్కన ఉన్న ఇంటి వ్యక్తిని కొంచెం బియ్యం అడగడానికి వెళ్ళాడు. కానీ, ఆ వ్యక్తి 'ప్రస్తుతం నా దగ్గర లేదు, తర్వాత రా' అని చెప్పాడు. అది విని కన్నన్కు చాలా కోపం వచ్చింది. 'మీరు ఎప్పుడూ ఇలాగే చెబుతారు! మాకు ఆకలిగా ఉందని మీకు తెలియదా?' అని అరిచాడు.
అక్కడ కూర్చున్న ఒక వృద్ధుడు కన్నన్ను ఆపారు. ఆయన మెల్లగా, 'బాబు, విను,' అని చెప్పారు. 'నువ్వు సహాయం అడగడానికి వెళ్ళావు. సహాయం చేసే వ్యక్తి ఇవ్వలేనప్పుడు, కోపగించుకోవడం వల్ల నీ ఆకలి తీరుతుందా? నీ పేదరికమే ఒక పెద్ద కష్టం, దానికి కోపాన్ని కూడా జోడిస్తే నీ గౌరవం పోతుంది. ప్రశాంతంగా ఉండు,' అని చెప్పారు.
కన్నన్ తన తప్పు తెలుసుకున్నాడు. కోపపడటం వల్ల ఆకలి తీరదని, పైగా ఇతరుల దృష్టిలో తన విలువ తగ్గుతుందని గ్రహించాడు. అతను నిశ్శబ్దంగా అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయాడు. కాసేపటికే ఒక దయగల వ్యక్తి అతనికి ఆహారం ఇచ్చారు. సహాయం అడిగేటప్పుడు ఓర్పుగా ఉండాలని కన్నన్ ఆ రోజు నేర్చుకున్నాడు.
