ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ കണ്ണൻ എന്നൊരു ബാലൻ താമസിച്ചിരുന്നു. അവന്റെ കുടുംബം വളരെ ദരിദ്രമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അവന്റെ അമ്മയ്ക്ക് സുഖമില്ലാതായപ്പോൾ വീട്ടിൽ ഭക്ഷണമായി ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. വിശന്നു വലഞ്ഞ കണ്ണൻ അയൽവാസിയോട് അല്പം അരി ചോദിക്കാൻ പോയി. എന്നാൽ, ആ മനുഷ്യൻ 'ഇപ്പോൾ എന്റെ അടുത്ത് ഒന്നുമില്ല, പിന്നെ വരാം' എന്ന് പറഞ്ഞു. ഇതുകേട്ട് കണ്ണന് വലിയ ദേഷ്യം വന്നു. 'എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ തന്നെയാണോ നിങ്ങൾ? ഞങ്ങൾക്ക് വിശക്കുന്നു എന്ന് അറിയില്ലേ?' എന്ന് അവൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
അടുത്തിരുന്ന ഒരു വൃദ്ധൻ കണ്ണനെ തടഞ്ഞു നിർത്തി. 'മകനേ, ശ്രദ്ധിക്കൂ,' അദ്ദേഹം ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. 'നീ സഹായം ചോദിക്കാൻ പോയതാണ്. സഹായിക്കാൻ കഴിയാത്തവരോട് ദേഷ്യപ്പെട്ടാൽ നിന്റെ വിശപ്പ് മാറുമോ? നിന്റെ ദാരിദ്ര്യം തന്നെ വലിയൊരു കഷ്ടപ്പാടാണ്, അതിനോടൊപ്പം ദേഷ്യം കൂടി ചേർത്താൽ നിനക്ക് കൂടുതൽ വിഷമം മാത്രമേ ഉണ്ടാവുകയുള്ളൂ. ശാന്തനായി അടുത്ത സഹായത്തിനായി നോക്കുക.'
തന്റെ തെറ്റ് കണ്ണൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ദേഷ്യപ്പെട്ടാൽ വിശപ്പ് മാറില്ലെന്നും, മറിച്ച് മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ തന്റെ അന്തസ്സ് കുറയുമെന്നും അവൻ മനസ്സിലാക്കി. അവൻ ശാന്തനായി അവിടെനിന്നും നടന്നുപോയി. അൽപ്പസമയത്തിന് ശേഷം ഒരു ദയാലുവായ സ്ത്രീ അവന് ഭക്ഷണം നൽകി. സഹായം ചോദിക്കുമ്പോൾ സഹനശക്തി വേണമെന്ന് കണ്ണൻ അന്ന് പഠിച്ചു.
