ஒரு அழகான கிராமத்தில் கண்ணன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனது குடும்பம் மிகவும் ஏழ்மையானது. ஒரு நாள், அவனது அம்மா உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருந்ததால், வீட்டில் உணவு இல்லை. பசியால் வாடிய கண்ணன், பக்கத்து வீட்டுக்காரரிடம் கொஞ்சம் அரிசி கேட்டுச் சென்றான். ஆனால், அந்த மனிதர் 'இப்போது என்னிடம் இல்லை, பிறகு வா' என்று சொல்லிவிட்டார். கண்ணனுக்கு மிகுந்த கோபம் வந்தது. 'எப்பொழுதும் இப்படித்தான் சொல்கிறீர்கள், எனக்குப் பசிக்கிறது என்று தெரியாதா?' என்று கத்தத் தொடங்கினான்.
அப்போது அங்கிருந்த பெரியவர் ஒருவர் கண்ணனைத் தடுத்து நிறுத்தினார். 'கண்ணன், கவனி,' என்றார் அவர் மென்மையாக. 'நீ உதவி கேட்கச் சென்றிருக்கிறாய். உதவி தருபவர் கொடுக்கவில்லை என்றால், அதை ஏற்றுக்கொண்டு அமைதியாகச் செல்ல வேண்டும். நீ உதவி கேட்கும் நிலையில் இருக்கும்போது, கோபப்படுவதால் உன் கஷ்டம் குறையப்போகிறதா? உன் வறுமையே உன்னைத் தாழ்த்திவிட்டது, கோபம் உன்னை இன்னும் தாழ்த்திவிடும். அமைதியாக அடுத்தவரைத் தேடு.'
கண்ணன் தன் தவறை உணர்ந்தான். கோபப்படுவதால் பசி தீரவில்லை, மாறாக மற்றவர்களின் பார்வையில் அவன் மதிப்பு குறைகிறது என்பதைப் புரிந்துகொண்டான். அவன் அமைதியாக அங்கிருந்து சென்றான். சிறிது நேரத்தில், ஒரு நல்லவர் அவனுக்கு உணவு கொடுத்தார். கண்ணன் அன்று ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றான்.
