ఒక చిన్న గ్రామంలో కరి అనే యువకుడు తన వృద్ధురాలైన తల్లితో కలిసి నివసించేవాడు. ఒక సంవత్సరం తీవ్రమైన కరువు వల్ల వారికి తినడానికి తిండి కూడా లేని పరిస్థితి ఏర్పడింది. కరి చాలా ఆందోళన చెందాడు. అతని స్నేహితుడు సోము ఒక సలహా ఇచ్చాడు, 'ఎందుకు కష్టపడుతున్నావు? నగరానికి వెళ్లి చేతిని చాచి అడిగితే సులభంగా డబ్బు, ఆహారం దొరుకుతాయి. కష్టపడి పనిచేస్తే చాలా సమయం పడుతుంది.'
కరి ఒక క్షణం ఆలోచించాడు. ఆకలితో ఉన్న తన తల్లిని చూసి అతని మనసు చలించింది. కానీ అతను ఇలా అనుకున్నాడు, 'భిక్షాటన చేస్తే ఆకలి తీరవచ్చు, కానీ నా గౌరవం, నా తల్లి మర్యాద పోతాయి. కష్టపడి పనిచేయడమే సరైన మార్గం.' అతను దగ్గరలోని ఒక పెద్ద తోటలో పని చేయడానికి వెళ్ళాడు. ఎండలో కష్టపడి మట్టిని తవ్వడం, మొక్కలను సంరక్షించడం చేశాడు. అతని శ్రమను చూసి తోట యజమాని అతనికి రోజువారీ కూలి ఇవ్వడం మొదలుపెట్టాడు.
కొన్ని వారాల్లోనే, కరి తన కష్టార్జితంతో తల్లికి సరిపడా ఆహారాన్ని అందించగలిగాడు. పేదరికాన్ని పోగొట్టుకోవడానికి పని చేయకుండా భిక్షాటన చేయడం ఎంతటి మూర్ఖత్వమో అతను గ్రహించాడు.
