ஒரு சிறிய கிராமத்தில் கரிகாலன் என்ற இளைஞன் தன் வயதான தாயுடன் வசித்து வந்தான். ஒருமுறை கடும் வறட்சியால் அவர்களுக்கு உணவிற்கே வழியில்லை என்ற நிலை ஏற்பட்டது. கரிகாலன் மிகவும் சோர்ந்து போனான். அவனது நண்பன் சோமு, 'ஏன் கவலைப்படுகிறாய்? நகரத்திற்குச் சென்று கையில் ஒரு தட்டில் ஏலக்காய் அல்லது காசு கேட்டுப் பிச்சை எடுத்தால் எளிதாக உணவு கிடைக்கும். உழைப்பால் வருவது தாமதமாகும், ஆனால் பிச்சை எடுத்தால் உடனே கிடைக்கும்' என்று கூறினான்.
கரிகாலன் ஒரு நிமிடம் யோசித்தான். பசியால் தன் தாய் வாடிப் போவதைக் கண்டபோது, அவனது மனம் தடுமாறியது. ஆனால், அவன் தன் நண்பனின் பேச்சைக் கேட்கவில்லை. 'பிச்சை எடுத்து வயிறு நிறையலாம், ஆனால் என் மானமும், என் தாயின் கௌரவமும் போய்விடும். கஷ்டப்பட்டு உழைப்பதே முறை' என்று முடிவெடுத்தான். அவன் அருகில் இருந்த ஒரு பெரிய தோட்டத்திற்குச் சென்று, அங்குள்ள வேலையாட்கள் இல்லாத நேரங்களில் கடினமாக உழைக்கத் தொடங்கினான். மண்ணைத் தோண்டினான், செடிகளைப் பராமரித்தான். அவனது விடாமுயற்சியைக் கண்ட தோட்டக்காரர், அவனுக்குத் தினசரி கூலி வழங்கினார்.
சில வாரங்களில், கரிகாலன் தன் உழைப்பால் சேர்த்த பணத்தில் தன் தாயுடன் நிம்மதியாக வாழத் தொடங்கினான். பிச்சை எடுத்துப் பெறும் பணம் ஒருபோதும் நிரந்தரமானதாகவோ அல்லது பெருமைக்குரியதாகவோ இருக்காது என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
