ఒక అందమైన గ్రామంలో కన్నన్ అనే బాలుడు తన తల్లిదండ్రులతో కలిసి నివసించేవాడు. కన్నన్ చాలా కష్టపడే స్వభావం ఉన్నవాడు. కానీ ఒక సంవత్సరం తీవ్రమైన కరువు వల్ల గ్రామంలోని పంటలన్నీ ఎండిపోయాయి. కన్నన్ కుటుంబం చాలా ఇబ్బందుల్లో పడింది, ఇంట్లో తినడానికి తిండి కూడా లేని పరిస్థورة raggiంది.
కన్నన్ స్నేహితుడు రవి, 'కన్నన్, మనం పక్క ఇంట్లో వాళ్ళని కొంచెం ఆహారం అడుగుదామా? వారు మనకు తప్పకుండా ఇస్తారు' అని అన్నాడు.
కన్నన్ ఒక్క క్షణం ఆలోచించాడు. ఆకలితో కడుపు మంటగా ఉంది, కానీ తన తండ్రి చెప్పిన మాటలు గుర్తొచ్చాయి: 'కష్టపడి సంపాదించిన ఒక మెతుకు, ఇతరుల దయ కోసం అడిగి పొందే విందు కంటే మిన్న.'
'లేదు రవి,' కన్నన్ దృఢంగా చెప్పాడు, 'మనకు ఎంత కష్టం వచ్చినా, మన చేతులతో కష్టపడి ఏదో ఒకటి సాధించాలి. ఎవరినీ యాచించకూడదు.'
మరుసటి రోజు ఉదయాన్నే కన్నన్ అడవికి వెళ్లి ఎండిపోయిన కట్టెలను సేకరించి, వాటిని సంతలో అమ్మి తన కుటుంబానికి కావలసిన కొద్దిపాటి ఆహారాన్ని కొనుగోలు చేశాడు. కష్టకాలంలో కూడా తన ఆత్మగౌరవాన్ని కాపాడుకున్న కన్నన్ పద్ధతిని ఊరి పెద్దలందరూ మెచ్చుకున్నారు.
