ஒரு அழகான கிராமத்தில் கண்ணன் என்ற சிறுவன் தன் பெற்றோருடன் வாழ்ந்து வந்தான். கண்ணன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் ஒரு வருடத்தில் கடும் வறட்சியால் அந்த ஊரில் இருந்த பயிர்கள் அனைத்தும் காய்ந்து போயின. கண்ணனின் குடும்பமும் மிகவும் கஷ்டப்பட்டது. வீட்டில் உணவு தீர்ந்துவிட்டது. கண்ணனின் நண்பன் ரவி, 'கண்ணன், நாம் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களிடம் போய் உணவு கேட்டால் என்ன? அவர்கள் நமக்குக் கண்டிப்பாகக் கொடுப்பார்கள்' என்று கூறினான்.
கண்ணன் ஒரு நிமிடம் யோசித்தான். பசியால் அவனது வயிறு வலித்தது. ஆனால், அவனது தந்தை எப்போதும் சொல்லும் ஒரு விஷயம் அவன் நினைவுக்கு வந்தது: 'உழைப்பால் கிடைக்கும் ஒரு பருக்கை சோறு, யாருடைய கருணையையும் எதிர்பார்த்துப் பெறும் ஒரு தட்டு உணவை விட மேலானது.'
கண்ணன் ரவியிடம், 'இல்லை ரவி, நாம் கஷ்டப்பட்டாலும் நம் கைகளால் உழைத்து ஏதாவது செய்ய வேண்டும். யாரிடமும் கையேந்தக் கூடாது' என்று உறுதியாகச் சொன்னான். அடுத்த நாள் காலையிலேயே கண்ணன் காட்டில் இருந்த காய்ந்த விறகுகளைச் சேகரித்துச் சந்தையில் விற்றுத் தன் குடும்பத்திற்குத் தேவையான சிறு உணவை வாங்கினான். அவனது இந்தத் தன்னம்பிக்கையும், கையேந்தாத குணமும் ஊர் பெரியவர்களால் பாராட்டப்பட்டது. கஷ்டமான காலத்திலும் தன் சுயமரியாதையை விட்டுக் கொடுக்காத கண்ணனின் பண்பு, அந்த ஊரிலேயே ஒரு சிறந்த உதாரணமாக மாறியது.
