ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കണ്ണൻ എന്ന ബാലൻ തന്റെ മാതാപിതാക്കളോടൊപ്പം താമസിച്ചിരുന്നു. കണ്ണൻ വളരെ മിടുക്കനായ ഒരു കുട്ടിയായിരുന്നു. എന്നാൽ ഒരു വർഷം കഠിനമായ വരൾച്ച ഉണ്ടായതോടെ ഗ്രാമത്തിലെ കൃഷികളെല്ലാം നശിച്ചുപോയി. കണ്ണന്റെ കുടുംബവും വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടിലായി. വീട്ടിൽ ഭക്ഷണത്തിന് വകയില്ലാതായി.
കണ്ണന്റെ കൂട്ടുകാരനായ രവി പറഞ്ഞു, 'കണ്ണാ, നമുക്ക് അയൽവാസികളോട് കുറച്ച് ഭക്ഷണം ചോദിച്ചാലോ? അവർ തീർച്ചയായും സഹായിക്കും.'
കണ്ണൻ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. വിശപ്പ് കൊണ്ട് അവന്റെ വയർ വേദനിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും അച്ഛൻ എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു: 'കഠിനാധ്വാനം ചെയ്ത് നേടുന്ന ഒരു തരി അന്നമാണ് മറ്റൊരാളുടെ കാരുണ്യത്തിനായി കൈനീട്ടുന്ന വലിയൊരു സദ്യയേക്കാൾ ഉത്തമം.'
'ഇല്ല രവി,' കണ്ണൻ ഉറപ്പോടെ പറഞ്ഞു, 'നമുക്ക് എത്ര കഷ്ടപ്പാട് വന്നാലും സ്വന്തം അധ്വാനത്തിലൂടെ എന്തെങ്കിലും കണ്ടെത്തണം. മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ കൈനീട്ടാൻ പാടില്ല.'
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ കണ്ണൻ കാട്ടിൽ പോയി ഉണങ്ങിയ വിറകുകൾ ശേഖരിച്ചു. അവ വിറ്റുകിട്ടിയ പണം കൊണ്ട് കുടുംബത്തിന് ആവശ്യമായ കുറച്ച് ഭക്ഷണം അവൻ വാങ്ങി. കഠിനമായ സാഹചര്യത്തിലും മറ്റൊരാളുടെ മുന്നിൽ കൈനീട്ടാൻ തയ്യാറാകാത്ത കണ്ണന്റെ ഈ സ്വഭാവം ഗ്രാമവാസികൾ ഏറെ പ്രശംസിച്ചു. ആ കഷ്ടകാലത്തും തന്റെ അന്തസ്സ് കാത്തുസൂക്ഷിച്ച കണ്ണൻ എല്ലാവർക്കും ഒരു മാതൃകയായി മാറി.
