ಕನ್ನನ ಘನತೆ

ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ತನ್ನ ಪೋಷಕರೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಕನ್ನನ್ ತುಂಬಾ ಶ್ರಮಜೀವಿ, ಆದರೆ ಒಂದು ವರ್ಷ ತೀವ್ರ ಬರಗಾಲ ಬಂದ ಕಾರಣ ಹಳ್ಳಿಯ ಎಲ್ಲಾ ಬೆಳೆಗಳು ನಾಶವಾದವು. ಕನ್ನನ ಕುಟುಂಬವು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿತು, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಹಾರವೂ ಖಾಲಿಯಾಯಿತು.

ಕನ್ನನ ಗೆಳೆಯ ರವಿ ಹೇಳಿದನು, 'ಕನ್ನನ್, ನಾವು ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಹಾರ ಕೇಳಿದರೆ ಏನಾಗಬಹುದು? ಅವರು ನಮಗೆ ಖಂಡಿತ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ.'

ಕನ್ನನ್ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಯೋಚಿಸಿದನು. ಹಸಿವಿನಿಂದ ಅವನ ಹೊಟ್ಟೆ ನೋಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವನ ತಂದೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಮಾತು ಅವನ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂತು: 'ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ದುಡಿದು ಪಡೆಯುವ ಒಂದು ಅಣು ಅನ್ನವು, ಬೇರೆಯವರ ಕರುಣೆಯ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿ ಪಡೆಯುವ ದೊಡ್ಡ ಭೋಜನಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲು.'

'ಇಲ್ಲ ರವಿ,' ಕನ್ನನ್ ದೃಢವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು, 'ನಮಗೆ ಎಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟ ಬಂದರೂ ನಮ್ಮ ಕೈಯಾರೆ ದುಡಿದು ಏನನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಬೇಕು. ಯಾರ ಬಳಿಯೂ ಕೈനീ求めಬಾರದು.'

ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕನ್ನನ್ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಒಣಗಿದ ಕಟ್ಟಿಗೆಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮಾರಿ, ತನ್ನ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಹಾರವನ್ನು ತಂದನು. ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೂ ಬೇರೆಯವರ ಮುಂದೆ ಕೈനീಡದೆ ತನ್ನ ಸ್ವಾಭಿಮಾನವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡ ಕನ್ನನ ಗುಣವನ್ನು ಇಡೀ ಊರೇ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತು.