కొండల అడుగున ఉన్న ఒక చిన్న గ్రామంలో అర్జున్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అర్జున్ చాలా తెలివైనవాడు, కానీ తన సౌకర్యాల పట్ల అతనికి కొంచెం గర్వం ఉండేది. ఒకరోజు సాయంత్రం, అర్జున్ తన కొత్త సైకిల్పై వెళ్తుండగా, దారి పక్కన ఒక వృద్ధుడు ఆకలితో అలమటిస్తూ కూర్చుని ఉండటం చూశాడు.
ఆ వృద్ధుడు వణుకుతున్న స్వరంతో, "బాబు, కొంచెం ఆహారం దొరుకుతుందా?" అని అడిగాడు.
అర్జున్ చిరాకుగా, "లేదు, ఇక్కడ ఏమీ లేదు, వెళ్ళిపో!" అని గట్టిగా అరిచి వెళ్ళిపోయాడు. ఆ వృద్ధుడి కళ్ళలో నీళ్లు తిరిగాయి.
ఆ రాత్రి అర్జున్కు నిద్ర పట్టలేదు. ఆ వృద్ధుడి బాధాకరమైన ముఖం అతని కళ్ళ ముందు మెదులుతూనే ఉంది. తను అన్న ఆ 'లేదు' అనే మాట కేవలం ఆహారాన్ని నిరాకరించడమే కాదు, ఆ మనిషి ఆత్మను కూడా గాయపరిచిందని అతను గ్రహించాడు. ఇతరుల ప్రాణాన్ని లేదా గౌరవాన్ని దెబ్బతీయడం వల్ల మన మనస్సాక్షి కూడా నష్టపోతుందని అతను తెలుసుకున్నాడు. మరుసటి రోజు ఉదయాన్నే అర్జున్ పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి ఆ వృద్ధుడిని కలిసి, క్షమాపణలు చెప్పి, తన దగ్గర ఉన్న ఆహారాన్ని పంచుకున్నాడు. అప్పుడే అతని మనసుకి ప్రశాంతత లభించింది.
