ಬೆಟ್ಟದ ತಪ್ಪಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ತನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ ಎಂಬ ಅಹಂಕಾರವೂ ಅವನಲ್ಲಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಸಂಜೆ, ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಹೊಸ ಸೈಕಲ್ ತುಳಿಯುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದಾರಿಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಕಂಗಾಲಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧನನ್ನು ನೋಡಿದನು.
ಆ ವೃದ್ಧನು ಮೆಲ್ಲನೆ ಕೇಳಿದನು, "ಮಗನೇ, ಸ್ವಲ್ಪ ಆಹಾರ ಸಿಗಬಹುದೇ?"
ಅರ್ಜುನ್ ಕಿರಿಕಿರಿಗೊಂಡು, "ಇಲ್ಲ, ಇಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ, ಹೋಗು!" ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಾ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿಹೋದನು. ಆ ವೃದ್ಧನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿತು.
ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಅರ್ಜುನ್ಗೆ ನಿದ್ದೆಯೇ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಆ ವೃದ್ಧನ ಮುಖ ಅವನ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಬಂದು ಬರುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ತಾನು ಹೇಳಿದ ಆ 'ಇಲ್ಲ' ಎಂಬ ಮಾತು ಕೇವಲ ಆಹಾರವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಆ ಮನುಷ್ಯನ ಆತ್ಮವನ್ನೇ ಕುಗ್ಗಿಸಿದೆ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ಬೇರೆಯವರನ್ನು ನೋಯಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನೂ ಹೇಗೆ ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವನು ಅರಿತನು. ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅರ್ಜುನ್ ಓಡಿಹೋಗಿ ಆ ವೃದ್ಧನ ಬಳಿ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿ, ತನ್ನ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದ ಆಹಾರವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡನು. ಆಗ ಮಾತ್ರ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಕ್ಕಿತು.
