அழகிய மலை அடிவாரத்தில் இருந்த ஒரு சிறிய கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் வாழ்ந்து வந்தான். கதிர் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்குத் தன் வசதி வாய்ப்புகள் மீது மிகுந்த கர்வம் இருந்தது. ஒரு நாள் மாலை, கதிர் தனது புதிய மிதிவண்டியில் வேகமாகச் சென்று கொண்டிருந்தான். அப்போது வழியில் ஒரு முதியவர், மிகவும் பசியுடன், கையில் ஒரு சிறிய கிண்ணத்துடன் அமர்ந்திருப்பதை அவன் பார்த்தான்.
அந்த முதியவர் மெதுவான குரலில், "தம்பி, எனக்கு கொஞ்சம் உணவு கிடைக்குமா?" என்று கேட்டார். கதிர் எரிச்சலுடன், "இங்கே இல்லை, போய்த் தொலை!" என்று கத்திக் கொண்டே கடந்து சென்றான். அந்த முதியவரின் கண்கள் கலங்கின. அவர் அந்தப் பசியோடு அங்கேயே அமர்ந்திருந்தார்.
அன்று இரவு கதிரின் தூக்கம் வரவில்லை. அந்த முதியவரின் சோகமான முகம் அவன் கண்களுக்கு முன்னால் வந்து சென்றது. 'நான் ஏன் அப்படிச் சொன்னேன்? அவருக்குத் தேவைப்பட்டது ஒரு வாய் உணவு மட்டுமல்ல, ஒரு சிறு ஆறுதலும் கூடத் தான்' என்று அவன் வருந்தினான். கதிர் உணர்ந்தான், அந்த முதியவரின் பசியை விட, தான் பேசிய அந்த 'இல்லை' என்ற வார்த்தை அந்த மனிதனின் உயிரையும், தன் மனசாட்சியையும் எவ்வளவு ஆழமாகப் பாதித்திருக்கிறது என்று. அடுத்த நாள் காலை, கதிர் ஓடிச் சென்று அந்த முதியவரிடம் மன்னிப்பு கேட்டு, தன் உணவைப் பகிர்ந்து கொண்டான். அப்போதுதான் அவன் மனதிற்கு நிம்மதி கிடைத்தது.
