ఒక అందమైన గ్రామంలో కరి అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతను చాలా తెలివైనవాడు, కానీ అతనికి అత్యాశ ఎక్కువ. ఒకరోజు, తన తాతయ్య అర్జున్ పాత పెట్టెను శుభ్రం చేస్తున్నప్పుడు, కరికి ఒక బంగారు నాణెం కనిపించింది. వెంటనే అతను ఆ నాణేన్ని తన జేబులో దాచుకున్నాడు.
ఆ రాత్రి కరికి నిద్ర పట్టలేదు. 'ఎవరైనా చూశారా? తాతయ్యకు తెలిస్తే ఏమవుతుంది?' అన్న భయం అతడిని వెంటాడింది. మరుసటి రోజు తాతయ్య తన వస్తువుల కోసం వెతుకుతూ బాధపడుతుండటం చూసి కరి మనసు కరిగింది. ఆ బంగారు నాణెం వల్ల కలిగే సంతోషం కంటే, ఆ భయం మరియు పశ్చాత్తాపం అతడిని ఎక్కువగా వేధించాయి.
చివరికి, కరి ఏడుస్తూ తాతయ్య దగ్గరకు వెళ్లి ఆ నాణేన్ని తిరిగి ఇచ్చేశాడు. 'తాతయ్యా, నేను తప్పు చేశాను, నన్ను క్షమించు' అని అన్నాడు. తాతయ్య అతడిని తిట్టకుండా, ప్రేమగా కౌగిలించుకుని, 'నువ్వు నిజం చెప్పావు కదా, అదే గొప్ప విషయం' అని చెప్పారు. అత్యాశ మనిషిని తప్పుడు మార్గంలో నడిపిస్తుందని, ఆ తప్పు వల్ల కలిగే భయం మనశ్శాంతిని దూరం చేస్తుందని కరి తెలుసుకున్నాడు.
