ஒரு அழகான கிராமத்தில் கரிகாலன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்குப் பேராசை அதிகம். ஒருநாள், அவன் தனது தாத்தாவின் பழைய பெட்டியைத் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது, ஒரு தங்கக் காசு தரையில் விழுந்து கிடப்பதைக் கண்டான். அந்தப் பெட்டி தாத்தாவிற்கு மிகவும் பிடித்தமான ஒன்று. கரிகாலன் அந்தத் தங்கக் காசினை எடுத்துத் தன் பையில் மறைத்துக்கொண்டான்.
அன்று இரவு அவனுக்குத் தூக்கமே வரவில்லை. 'யாராவது பார்த்திருப்பார்களோ? தாத்தா தெரிந்து கொண்டால் என்ன நினைப்பார்?' என்ற பயம் அவனைத் துரத்தியது. அடுத்த நாள், அவன் தாத்தா அந்தத் தங்கக் காசைத் தேடிக்கொண்டிருப்பதை கவனித்தான். தாத்தாவின் முகத்தில் இருந்த சோகம் கரிகாலனைப் பெரிதும் பாதித்தது. அவனது மனசாட்சி அவனைத் தண்டித்தது.
அவன் அந்தத் தங்கக் காசைத் திருடியதால் கிடைத்த மகிழ்ச்சியை விட, அந்தப் பயமும் குற்ற உணர்ச்சியும் அவனைத் தின்னத் தொடங்கின. இறுதியில், அவன் அந்தத் தங்கக் காசைத் தாத்தாவிடம் கொடுத்துவிட்டான். 'தாத்தா, இது உங்களுடையது, நான் தவறு செய்துவிட்டேன்' என்று அழுதான். தாத்தா அவனைத் தண்டிப்பதற்குப் பதிலாக, 'உண்மையைச் சொன்னாயே, அதுவே பெரிய விஷயம்' என்று அன்புடன் அணைத்துக் கொண்டார். கரிகாலன் அன்று ஒரு பாடத்தைக் கற்றான்: பேராசை ஒருவனைத் தவறான பாதைக்கு அழைத்துச் செல்லும், அந்தத் தவறின் பயமே ஒருவனைத் தரம் தாழ்ந்த செயல்களில் ஈடுபடத் தூண்டும்.
