ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കരി എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ മിടുക്കനായിരുന്നു, പക്ഷേ ചെറിയൊരു കുഴപ്പമുണ്ടായിരുന്നു—അവന് അത്യാഗ്രഹം കൂടുതലായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, തന്റെ മുത്തച്ഛൻ അർജുന്റെ പഴയ പെട്ടി വൃത്തിയാക്കുമ്പോൾ, ഒരു സ്വർണ്ണനാണയം കരിയുടെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു. ആലോചിക്കാതെ അവൻ ആ നാണയം തന്റെ പോക്കറ്റിലിട്ടു.
അന്ന് രാത്രി കരിക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. 'ആരെങ്കിലും കണ്ടോ? മുത്തച്ഛൻ അറിഞ്ഞാൽ എന്തുചെയ്യും?' എന്ന പേടി അവനെ വേട്ടയാടി. അടുത്ത ദിവസം മുത്തച്ഛൻ തന്റെ പഴയ സാധനങ്ങൾ തിരയുന്നത് കണ്ട് കരിയുടെ മനസ്സ് വിങ്ങി. ആ ചെറിയ സ്വർണ്ണനാണയം നൽകിയ സന്തോഷത്തേക്കാൾ വലിയ ഭയവും കുറ്റബോധവുമാണ് അവനെ അലട്ടിയത്.
ഒടുവിൽ, കരി മുത്തച്ഛന്റെ അടുത്ത് ചെന്ന് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ആ നാണയം തിരികെ നൽകി. 'മുത്തച്ഛാ, ഞാൻ ഇത് എടുത്തു, എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം,' അവൻ പറഞ്ഞു. മുത്തച്ഛൻ അവനെ വഴക്ക് പറയുന്നതിന് പകരം ചേർത്തുപിടിച്ചു. 'നീ സത്യം പറഞ്ഞല്ലോ, അതാണ് വലുത്,' അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. തെറ്റായ ആഗ്രഹം ഭയത്തെയും മനഃസമാധാനം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്ന പ്രവർത്തികളെയും ഉണ്ടാക്കുമെന്ന് കരി അന്ന് പഠിച്ചു.
