ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕರಿ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ಚುರುಕಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವನಿಗೆ ಅತಿಯಾದ ಆಸೆ ಇತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ತನ್ನ ತಾತ ಅರ್ಜುನನ ಹಳೆಯ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಹುಡುಕುವಾಗ, ಕರಿಗೆ ಒಂದು ಹೊಳೆಯುವ ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿತು. ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನು ಅದನ್ನು ತನ್ನ ಜೇಬಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡನು.
ಆ ರಾತ್ರಿ ಕರಿಗೆ ನಿದ್ದೆಯೇ ಬರಲಿಲ್ಲ. 'ಯಾರಾದರೂ ನೋಡಿದ್ದಾರಾ? ತಾತನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾದರೆ ಏನು ಮಾಡುವುದು?' ಎಂಬ ಭಯ ಅವನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಮರುದಿನ ತಾತ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ದುಃಖಿತನಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಕರಿಗೆ ತುಂಬಾ ನೋವಾಯಿತು. ಆ ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯದಿಂದ ಸಿಗುವ ಸುಖಕ್ಕಿಂತ, ಆ ಭಯ ಮತ್ತು ಅಪರಾಧ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಅವನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಕೊನೆಗೆ, ಕರಿ ತನ್ನ ತಾತನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಅಳುತ್ತಾ ಆ ನಾಣ್ಯವನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದನು. 'ತಾತಾ, ನಾನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ, ಕ್ಷಮಿಸಿ,' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ತಾತ ಅವನನ್ನು ಬೈಯುವ ಬದಲು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. 'ನೀನು ಸತ್ಯ ಹೇಳಿದ್ದೇ ದೊಡ್ಡದು,' ಎಂದರು. ಅತಿಯಾದ ಆಸೆಯು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ತಪ್ಪು ದಾರಿಗೆ ತsubdirectory, ಆ ತಪ್ಪಿನ ಭಯವು ಮನಸ್ಸಿನ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕರಿ ಅಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡನು.
