ఒక అందమైన గ్రామంలో మలర్ అనే అమ్మాయి ఉండేది. ఆమె కళ్లు తామర పువ్వుల్లా చాలా మృదువుగా ఉండేవి. ఒక రాత్రి, ఆకాశంలో చందమామ చాలా ప్రకాశవంతంగా వెలిగిపోతోంది. కవిన్ అనే బాలుడు ఆకాశం వైపు చూస్తూ, 'చందమామా! నువ్వు ఎంత అందంగా ఉన్నావు!' అని అన్నాడు.
కానీ కవిన్ ఒక విషయం గమనించాడు. చందమామ అందరూ తననే చూడాలని, తననే మెచ్చుకోవాలని తపన పడుతున్నట్లుగా విపరీతమైన కాంతితో వెలిగిపోతోంది. ప్రతి కొండపై, ప్రతి నదిపై తన వెలుగును ప్రదర్శిస్తూ, 'నన్ను చూడండి!' అని అరుస్తున్నట్లు ఉంది. కానీ మలర్ మాత్రం ఎవరి దృష్టిని ఆకర్షించడానికి ప్రయత్నించకుండా, ఎంతో ప్రశాంతంగా, నిగర్వంగా తన పని తాను చేసుకుంటూ వెళ్ళిపోతోంది.
చందమామ వెలుగు కంటే మలర్ యొక్క ఆ ప్రశాంతమైన సౌందర్యం ఎంతో ఆకర్షణీయంగా ఉందని కవిన్ గ్రహించాడు. నిజమైన అందం అనేది అందరూ చూసేలా ప్రదర్శన ఇవ్వడం కాదు, అది ఒక మృదువైన రహస్యంలా ఉండాలని చందమామ తెలుసుకుంది. అప్పటి నుండి చందమామ మేఘాల చాటున దాక్కుని, మృదువుగా ప్రకాశించడం మొదలుపెట్టింది.
